Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2024/16158 K.2025/5045

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak.

Yargıtay (Kapatılan) 17. Ceza Dairesinin 18.10.2016 tarih, 2015/17111 Esas, 2016/10736 Karar sayılı ilâmında "Sanığın eyleminin TCK'nın 142/2-d, 143. maddelerinde öngörülen suçu oluşturduğunun anlaşılmasına rağmen suç vasfında yanılgıya düşülerek TCK'nın 165. maddesi hükümleri uyarınca cezalandırılmaları" gerekçesi ile bozulmasına karar verildiği hâlde sanık hakkında TCK'nın 142/1-b, 143. maddeleri uyarınca hüküm kurulmak sureti ile eksik ceza tayin edilmesi,