Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2024/16407 K.2025/11089

Sanığın 01.04.2024 tarihli dilekçesindeki anlatımından temyiz başvurusu ile birlikte eski hâle getirme isteminde de bulunduğunun anlaşılmasına, eski hâle getirme isteği hakkındaki karar verme yetkisinin, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 42/1. maddesi uyarınca Yargıtayın ilgili dairesine ait olduğu, hüküm tarihinde cezaevinde bulunan sanığa yokluğunda verilen gerekçeli karar tebliğ edilirken, tebliğ edilen karar içeriğinin okunup, anlatılmak suretiyle tebliğ edilmesinde yasal zorunluluk bulunduğu, ancak cezaevi idaresince sanık hakkında düzenlenen tebligat belgesi içeriğine göre gerekçeli kararın sanığa sadece tebliğ edildiği,

bu işlemin 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 35/3. maddesinde öngörülen usûle uygun olmayıp geçersiz olduğu, ayrıca hükmün yasa yolu bildiriminde sanığa CMK'nın 263. maddesine göre “bulunduğu cezaevi aracılığıyla vereceği dilekçe ile kararı temyiz edebileceğinin” belirtilmediği anlaşılmakla.

Kandıra 1. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 27.02.2014 tarih, 2012/265 Esas ve 2014/167 Karar sayılı karara ilişkin öğrenme üzerine sanık tarafından yapılan 01.04.2024 tarihli temyiz ve eski hale getirme talebinin yerinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Sanığın eylemlerine uyan ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 152/1-a, 125/1-3-a, 106/1 maddelerinde düzenlenen kamu malına zarar verme, hakaret ve tehdit suçları için öngörülen cezanın üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e maddesinde öngörülen 8 yıllık olağan (aslî) dava zamanaşımı süresinin sanık hakkında mahkûmiyet hükmünün verildiği 27.02.2014 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,