Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2024/3431 K.2025/11157

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I) Sanık hakkında şikâyetçi....'e karşı hırsızlık suçundan verilen mahkûmiyet kararına yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Bozma üzerine yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre sanık müdafiinin temyiz nedenleri yerinde olmadığından reddiyle hükmün Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA,

II) Sanık hakkında katılan ...'e karşı hırsızlık suçundan verilen mahkûmiyet kararına yönelik temyiz isteminin incelenmesinde ise;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Bozma öncesi sanık hakkında mahkemenin 12.02.2016 tarihli kararında katılana yönelik hırsızlık suçundan dolayı 6.000,00 TL adlî para cezasına hükmedilip bu miktarın 24 taksitte tahsiline karar verildiği ve kararın sadece sanık müdafii tarafından temyiz edilmiş olması nedeniyle taksit sayısının kazanılmış hak teşkil ettiği gözetilmeden bozma sonrası verilen kararda sanık hakkında hükmedilen adlî para cezasının 12 taksitte ödenmesine karar verilmesi,