Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2024/4699 K.2025/24463

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 07.12.2023 tarihli ve 2022/3514 Esas, 2023/914 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296/2. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Dosyanın incelenmesinde. İlk Derece Mahkemesi kararının sanık yokluğunda ve sanık müdafiinin yüzüne karşı verildiği; ancak sanık müdafiinin temyiz talebinde bulunmadığı, her ne kadar 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 11. maddesi uyarınca vekil vasıtası ile takip edilen işlerde tebligatın vekile yapılması gerektiği belirtilmiş ise de Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 24.02.2022 tarih, 2019/573 Esas, 2022/119 Karar sayılı ilamında da bahsedildiği üzere.

7201 sayılı Kanun’un 11. maddesinde yapılan değişikliğe ilişkin (...Ancak, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun, kararların sanıklara tebliğ edilmelerine ilişkin hükümleri saklıdır) gerekçesinde ortaya konan sakıncalı hâlin gerçekleşmiş olduğu anlaşılmakla, hakkında mahkûmiyet hükmü kurulan sanığın yokluğunda verilen kararın usulüne uygun şekilde sanığa tebliğinin gerektiği gözetilmemesi nedeniyle kanun yararına bozma kanun yoluna gidilmesi olanaklı kabul edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 273/1. maddesine göre sanık müdafiinin istinaf isteminin yasal süresinden sonra olduğundan bahisle istinaf başvurusunun reddine dair kararına karşı 5271 sayılı Kanun’un 279/1-b maddesi uyarınca itiraz kanun yoluna başvurulabileceği, nitekim başvurunun itiraz merciince kesin olarak karara bağlanması, kararın temyizinin mümkün olmaması karşısında;