Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2024/4951 K.2024/21375

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü Sanığın, kendisine yediemin olarak bırakılan bir kısım eşyayı muhafaza için gidildiğinde teslim etmediğinin iddia edildiği eylemine uyan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 289/1. maddesinde belirtilen cezanın üst sınırına göre;

aynı Kanun’un 66/1-e ve 66/4. maddeleri gereği hesaplanan 8 yıllık olağan zamanaşımının 09.10.2015 tarihli ilk mahkûmiyet hükmünden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, ancak bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak,