Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2024/6400 K.2024/14150

Başsavcılığının 05.04.2024 tarihli ve KYB-2024/39211 sayılı kanun yararına bozma isteminin. "Benzer bir olaya ilişkin Yargıtay 10. Ceza Dairesinin 28/12/2017 tarihli ve 2017/7764 esas, 2017/7536 karar sayılı ilamında yer alan "... sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına dair hüküm fıkrasının karardan çıkartılmasına dair anılan Mahkemenin 11/08/2017 tarihli ve aynı esas sayılı ek kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin mercii Bakırköy

11. Ağır Ceza Mahkemesinin 08/09/2017 tarihli ve 2017/851 değişik iş sayılı kararının, Mahkemece hükmün kesinleşmesinden sonra ek kararla hükümde değişiklik yapılamayacağı cihetle, hukuki değerden yoksun olduğu..." şeklindeki açıklamalar nazara alındığında, sanık hakkında ikinci kez tekerrür uygulanmasına yönelik kısmın hükümden çıkarılıp birinci kez tekerrüre esas alınmasına dair İstanbul Anadolu

46. Asliye Ceza Mahkemesinin 10/07/2023 tarihli ve 2019/271 esas, 2021/214 sayılı ek kararının hukuki değerden yoksun olduğu değerlendirilerek yapılan incelemede. Dosya kapsamına göre, sanık hakkında İstanbul Anadolu 46. Asliye Ceza Mahkemesinin 23/03/2021 tarihli kararında ikinci kez tekerrüre esas alınan İstanbul 50. Asliye Ceza Mahkemesinin 09/05/2019 tarihli ve 2018/559 esas, 2019/364 sayılı kararının kesinleşme tarihinin 04/07/2019 olduğu, inceleme konusu İstanbul Anadolu

46. Asliye Ceza Mahkemesinin 23/03/2021 tarihli kararında ise suç tarihinin 18/03/2019 olması nedeniyle anılan kararın tekerrüre esas alınamayacağı, sanığın adlî sicil kaydında ikinci kez tekerrüre esas alınabilecek surette başkaca bir mahkûmiyet kaydının da bulunmadığı, ancak sanığın adlî sicil kaydına göre İstanbul

7. Ağır Ceza Mahkemesinin 08.10.2013 tarihli ve 2013/65 esas, 2013/297 sayılı kararı ile sanığın mükerrir olduğu sabit olmakla beraber sanık hakkında ikinci kez tekerrür hükümlerinin uygulanamayacağı gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Hükümlü hakkında ikinci kez tekerrür uygulanmasına yönelik kısmın hükümden çıkarılıp birinci kez tekerrüre esas alınmasına dair İstanbul Anadolu 46. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.07.2023 tarihli ve 2019/271 Esas, 2021/214 Karar sayılı ek kararının hukuki değerden yoksun olduğu değerlendirilerek yapılan incelemede. 1. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309/4. maddesinin (d) bendinin.

“Hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektiriyorsa cezanın kaldırılmasına, daha hafif bir cezanın verilmesini gerektiriyorsa bu hafif cezaya Yargıtay ceza dairesi doğrudan hükmeder.” şeklinde düzenlendiği belirlenmiştir. 2. Dosya kapsamına göre, hükümlü hakkında İstanbul Anadolu 46. Asliye Ceza Mahkemesinin 23.03.2021 tarihli kararında ikinci kez tekerrüre esas alınan İstanbul

50. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.05.2019 tarihli ve 2018/559 Esas, 2019/364 Karar sayılı kararının kesinleşme tarihinin 04.07.2019 olduğu, inceleme konusu İstanbul Anadolu

46. Asliye Ceza Mahkemesinin 23.03.2021 tarihli kararında ise suç tarihinin 18.03.2019 olması nedeniyle anılan kararın tekerrüre esas alınamayacağı, hükümlünün adlî sicil kaydında ikinci kez tekerrüre esas alınabilecek surette başkaca bir mahkûmiyet kaydının da bulunmadığı, ancak hükümlünün adli sicil kaydına göre İstanbul

7. Ağır Ceza Mahkemesinin, 08.10.2013 tarihli ve 2013/65 Esas, 2013/297 Karar sayılı kararı ile hükümlünün mükerrir olduğu sabit olmakla beraber hükümlü hakkında ikinci kez tekerrür hükümlerinin uygulanamayacağı gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesi, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE, İstanbul Anadolu

46. Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.03.2021 tarihli ve 2019/271 Esas, 2021/214 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309/3. maddesi gereği, KANUN YARARINA BOZULMASINA, aynı maddenin 4. fıkra (d) bendinin verdiği yetkiyle; hüküm fıkrasından 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesinin uygulanmasına ilişkin kısımın çıkartılarak, yerine 5237 sayılı Kanun'un 58/6-7. maddesi gereğince, "Hükümlü hakkında hükmolunan cezanın, adlî sicil kaydında yer alan İstanbul

7. Ağır Ceza Mahkemesinin, 08.10.2013 tarihli ve 2013/65 Esas, 2013/297 Karar sayılı uyuşturucu veya uyarıcı madde imal ve ticareti suçundan 5237 sayılı Kanun'un 188/3. maddesi uyarınca verilen 4 yıl 2 ay hapis cezasına ilişkin hükmün mükerrirliğe esas alınarak cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine, cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına” cümlelerinin yazılmasına, hukuka aykırılığın bu şekilde giderilmesine, infazın belirlenen şekilde yapılmasına, kararın diğer kısımların aynen bırakılmasına,