Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2024/7013 K.2024/10833

Katılan sanık ... vekilinin, sanıklar ..., ... hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararları verilmesi nedeniyle vekâlet ücreti ödenmesi gerektiğine yönelik temyiz isteminin incelenmesinde. Sanıklar ..., ... hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararların, 5271 sayılı CMK'nın 231/12. maddesi uyarınca itiraza tabi olduğu, bu kararlara yönelik vekâlet ücreti taleplerinin de temyizi mümkün olmadığından,

5271 sayılı CMK'nın 264. maddesine göre de, kanun yolunun ve merciinin belirlenmesinde yanılma, başvuranın hakkını ortadan kaldırmayacağından, katılan sanık vekilinin vekâlet ücretine yönelik temyiz talebi itiraz niteliğinde kabul edilerek itirazın merciince incelenmesi için dosyanın istem gibi, incelenmeksizin mahalline İADESİNE, 2. Sanık ... müdafiinin, sanık ... hakkında kasten yaralama ve mala zarar verme suçlarından beraat kararı verilmesi nedeniyle vekâlet ücreti ödenmesi gerektiğine yönelik temyiz isteminin incelenmesinde.

Sanık müdafinin yüzüne karşı verilen 02.05.2016 tarihli kararı, 1412 sayılı CMUK'un 310. maddesinde öngörülen yasal bir haftalık süreden sonra 22.06.2016 tarihli temyize cevap dilekçesi ile, yalnızca vekâlet ücreti ödenmesi gerektiğinden bahisle temyiz ettiğinin anlaşılması karşısında; sanık müdafiinin süresinde olmayan temyiz isteğinin aynı Kanun’un 317. maddesi gereğince isteme aykırı olarak REDDİNE, 3. Katılan sanık ... vekilinin, sanık ... hakkında kasten yaralama ve mala zarar verme suçlarından verilen beraat kararlarına yönelik temyiz isteminin incelenmesinde.

Sanık ... hakkında kurulan hükümlerin, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü: Sanık ...'ya yüklenen kasten yaralama ve mala zarar verme suçlarından 5237 sayılı TCK'nın 86/2 ve 151/1. maddelerinde öngörülen cezaların üst sınırlarına göre, aynı Kanun'un 66/1-e maddesinde belirtilen 8 yıllık dava zamanaşımının, 02.03.2016 olan sorgu tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,