Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2025/11183 K.2025/19198

Kanunu’nun 308/1. maddesinde belirtilen yasal süre içerisinde yapılan itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, 5271 sayılı Kanun’un 308/2. maddesi gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İTİRAZ SEBEPLERİ

Suça sürüklenen çocuğun sabit kabul edilen ve gündüz vakti işlenen TCK’nın 116/2. maddesinde düzenlenen iş yeri dokunulmazlığını bozma suçu için öngörülen cezanın üst sınırının bir yıl hapis veya adli para cezası olduğu, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20.03.2018 günlü ve 2018/11-38 E. ve 2018/113 K. sayılı kararı ile bölge adliye mahkemesince ilk derece mahkemesi tarafından verilen mahkumiyet kararının kaldırılarak sanığın beraatine karar vermesi halinde verilen kararın temyizinin mümkün olduğu sonucuna varıldığı,

ancak kararda, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları hakkında, bölge adliye mahkemesi ceza dairesinin mahkûmiyet dışında kalan “beraat”, “ret”,”düşme” veya “ceza verilmesine yer olmadığına” ilişkin vereceği kararların temyize tabi olması kuralının tek istisnasını, “ilk derece mahkemelerinin görevine giren ve kanunda üst sınırı iki yıla kadar (iki yıl dâhil) hapis cezasını gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adli para cezalarına ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz edilemeyeceğini düzenleyen CMK’nun 286. maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendinin oluşturduğunun vurgulandığı,

üst sınırı iki yıl veya daha az hapis cezasını gerektiren suçlara ilişkin olan ilk derece mahkemesinin kararındaki cezayı artıran, eksilten, hapis cezasını adli para cezasına çeviren veya mahkumiyet kararı yerine ceza verilmesine yer olmadığına, düşmeye veya beraate karar veren bölge adliye mahkemesi kararlarının temyiz edilemeyecek kararlardan olduğu, itiraza konu iş yeri dokunulmazlığını bozma suçunun, temyiz edilemeyecek kararlara istisna oluşturan CMK’nın 286. maddesinin 3. fıkrasında sayılan katalog suçlar arasında da yer almadığı belirtilerek,

buna göre suça sürüklenen çocuk müdafiinin iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan verilen karara yönelik temyiz isteminin CMK’nın 298. maddesi uyarınca REDDİNE karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan verilen hükmün de temyiz edilebilir olduğunun kabulü ile hükmün ONANMASINA karar verilmesinin hukuka aykırılık oluşturduğuna ilişkindir.

II. GEREKÇE

Uşak Cumhuriyet Başsavcılığının, 07.09.2023 tarihli ve 2023/3220 sayılı iddianemesiyle, suça sürüklenen çocuk ... hakkında, itiraz kapsamı dışındaki hırsızlık suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-h,143/1, 31/2. maddeleri uyarınca ve itiraza konu işyeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan 5237 sayılı Kanun'un 116/4, 119/1-c, 31/2. maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonunda, Uşak

7. Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.06.2024 tarihli ve 2023/519 Esas, 2024/419 Karar sayılı kararıyla suça sürüklenen çocuğun itiraz kapsamı dışındaki hırsızlık suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-h, 31/2. maddeleri gereğince 3 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve itiraza konu iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan ise aynı Kanun'un 116/1,2, 119/1-c, 31/2, 50/1-a, 52/2. maddeleri uyarınca 3.600,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği; anılan karara yönelik suça sürüklenen çocuk müdafiinin istinaf başvurusu üzerine, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi

7. Ceza Dairesinin, 13.11.2024 tarihli ve 2024/3022 Esas, 2024/4049 Karar sayılı ilâmı ile suça sürüklenen çocuğun atılı suçlardan beraatine karar verilmek suretiyle istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddine karar verildiği, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi

7. Ceza Dairesinin anılan hükümlerinin suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından beraat eden suça sürüklenen çocuk lehine vekâlet ücretine hükmedilmesi gerektiğinden bahisle temyiz edildiği ve Dairemizce yapılan temyiz incelemesi neticesinde her iki suç yönünden de hükümlerin temyiz edilebilir olduğunun kabulü ile itiraza konu iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan verilen hükmün de ONANMASINA karar verildiği anlaşılmakla.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 08.11.2022 tarihli ve 2022/11-436 Esas, 2022/705 Karar sayılı kararında; hükmün temyiz edilebilir olup olmadığının tartışıldığı benzer bir konuda, Bölge adliye mahkemesi ceza dairelerinin temyiz edilemeyecek hükümlerini düzenleyen 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286. maddesinin ikinci fıkrasında yer alan bentlerden birisi olan (g) bendinde.

"On yıl veya daha az hapis cezasını veya adlî para cezasını gerektiren suçlardan, ilk derece mahkemesince verilen beraat kararları ile ilgili olarak istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararları"nın temyiz edilemeyeceğinin hüküm altına alındığı belirtildikten sonra, burada "on yıl veya daha az hapis cezasını veya adlî para cezasını gerektiren suçlar"ın gerektirdiği cezanın belirlenmesinde suçun nitelikli hâllerinin de dikkate alınması gerektiğinin ve buna göre beraat ile sonuçlanan davalarda; iddianame veya iddianame yerine geçen belgelerdeki suçun vasıflandırılması doğrultusunda;

temel şekline göre daha az ve fazla cezayı gerektiren nitelikli haller ve ağırlaştırıcı nedenlere ilişkin TCK'nın 61/5. maddesindeki indirimler hariç olmak üzere sevk maddelerinde öngörülen cezanın üst sınırı bakımından 10 yılı geçme olanağı bulunan kararların temyiz edilebileceğinin kabul edilmesi gerektiğinin değerlendirilmesi karşısında;

somut dosyada, her ne kadar ilk derece mahkemesince atılı iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçunun gündüz vakti işlendiğinin kabulü ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 116/1,2, 119/1-c, 31/2, 50/1-a, 52/2. maddeleri uyarınca uygulama yapılmış ve buna göre 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/2-d maddesi uyarınca, ilk defa Bölge Adliye Mahkemesince verilen ve aynı Kanun’un 272/3. maddesi kapsamı dışında kalan mahkûmiyet kararları hariç olmak üzere,

İlk Derece Mahkemelerinin görevine giren ve kanunda üst sınırı iki yıla kadar (iki yıl dâhil) hapis cezasını gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adlî para cezalarına ilişkin her türlü Bölge Adliye Mahkemesi kararlarının temyizinin mümkün olmadığından bahisle suça sürüklenen çocuk müdafiinin, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan bölge adliye mahkemesi ceza dairesince kurulan beraat hükmüne yönelik vekâlet ücretine ilişkin temyiz isteminin reddine karar verilmesi gerektiğinden bahisle İTİRAZ isteminde bulunulmuş ise de;

suça sürüklenen çocuk ... hakkında düzenlenen iddianamede, işyeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 116/4, 119/1-c, 31/2. maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açıldığının ve bu kapsamda “artırım maddesi” uygulanmak suretiyle cezanın üst sınırı 2 yılın üzerine çıktığından, 5271 sayılı Kanun'un 286/2-d maddesinin uygulanma olanağının bulunmadığının, buna göre iddianamedeki suçun vasıflandırılması doğrultusunda, işyeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan hükmün de temyiz edilebilir olduğunun kabulünün gerektiğinin anlaşılması karşısında,

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının yerinde olmadığı sonucuna varılmıştır.

III. KARAR