Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2025/11647 K.2025/17276

İstanbul 28. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.02.2015 tarihli ve 2014/149 Esas, 2015/66 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü: Sanığın 14.03.20 22... .06.2025 tarihli dilekçelerindeki anlatımından eski hale getirme isteminde bulunduğunun anlaşılması ve eski hale getirme isteği hakkındaki karar verme yetkisinin, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 42/1. maddesi uyarınca Yargıtayın ilgili dairesine ait olması nedeniyle, Mahkemenin 21.03.2022 tarihli ve 2014/149 Esas, 2015/66 Karar sayılı ek kararının yok hükmünde olduğu belirlenerek yapılan incelemede.

Sanığın yokluğunda verilen hükmün bilinen ve adres kayıt sistemindeki adres ile aynı olan adresine mernis adresi olduğu belirtilmeksizin Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi hâlinde, aynı Kanun'un 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek,

merci tarafından, tebligata, Tebligat Kanunu'nun 23/1-8 ve Tebligat Kanunu'nun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16/2. maddesi hükümlerine göre, “Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan,tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın, Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre bu adrese yapılması” gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiği gözetilmeksizin, doğrudan en son bildirdiği adrese, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre usulsüz olarak tebliğ edildiği anlaşılmışsa da;