Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2025/15729 K.2025/24687

Başsavcılığının 18.11.2025 tarihli ve KYB-2025/130808 sayılı kanun yararına bozma isteminin. "Dosya kapsamına göre, sanığın inceleme konusu olan, 22.11.2014 tarihinde müştekinin iş yerinden 10 kg'lık 15 kilo cevizi çalması şeklindeki eylemi sebebiyle nitelikli hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını ihlâl etme suçlarından cezalandırılması istemiyle Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının 12.01.2015 tarihli iddianamesi ile kamu davası açılması üzerine yapılan yargılama sonunda, Ankara

39. Asliye Ceza Mahkemesinin 04.06.2015 tarihli ve 2015/31 esas, 2015/672 sayılı kararı ile sanık hakkında aynı suçlardan Ankara 21. Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/480 esas sayılı dosyası ile derdest dava bulunduğundan bahisle davanın reddine karar verilmiş ise de.

Sanığın aynı müştekiye karşı 17.11.2024 tarihinde gerçekleştirdiği 10 kg'lık 30 kilo ceviz çalması şeklindeki eylemi sebebiyle nitelikli hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını ihlâl etme suçlarından cezalandırılması istemiyle Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının 12.01.2015 tarihli iddianamesi ile kamu davası açılması üzerine yapılan yargılama sonunda, Ankara

21. Asliye Ceza Mahkemesinin 09.07.2015 tarihli ve 2015/480 esas, 2015/576 sayılı kararı ile sanığın mahkumiyetine karar verildiği, anılan kararın temyiz incelemesinden geçerek kesinleştiği anlaşılmakla, 5721 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/7. maddesinde yer alan “Aynı fiil nedeniyle, aynı sanık için önceden verilmiş bir hüküm veya açılmış bir dava varsa davanın reddine karar verilir.” şeklindeki hüküm nazara alındığında, sanığın eylemlerinin aynı müştekiye yönelik olduğu, ancak suç konusu ve tarihlerinin farklı olduğu,

mükerrer nitelikte bir yargılamanın olmadığı cihetle, yargılamaya devam edilerek bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Sanığın, 22.11.2014 tarihinde gece vakti şikâyetçi ...'ın iş yerinden 10 kg'lık 15 koli cevizi çaldığı iddiasıyla, hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından cezalandırılması istemiyle Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının, 12.01.2015 tarihli ve 2015/964 Esas sayılı iddianamesi ile kamu davası açılması üzerine yapılan yargılama sonunda, Ankara

39. Asliye Ceza Mahkemesinin 04.06.2015 tarihli ve 2015/31 Esas, 2015/672 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında aynı suçlardan Ankara

21. Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/480 Esas sayılı dosyası ile derdest dava bulunduğundan bahisle davanın 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/7. maddesi gereğince reddine karar verilmiş ise de, Dosya kapsamına göre, sanığın şikâyetçi ...'ın iş yerinden 17.11.2024 tarihinde gece vakti gerçekleştirdiği 10 kg'lık 30 koli ceviz çalması şeklindeki eylemi sebebiyle hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından cezalandırılması istemiyle Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının, 12.01.2015 tarihli ve 2015/972 Esas sayılı iddianamesi ile kamu davası açılması üzerine yapılan yargılama sonunda, Ankara

21. Asliye Ceza Mahkemesinin 09.07.2015 tarihli ve 2015/480 Esas, 2015/576 Karar sayılı kararı ile sanığın hırsızlık suçundan 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan ise 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, anılan hükümlerin, sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay (Kapatılan)

13. Ceza Dairesinin 30.10.2019 tarihli ve 2019/4698 Esas, 2019/15582 Karar sayılı ilamı ile onanarak kesinleştiği anlaşılmakla; buna göre sanık hakkında Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının, 12.01.2015 tarihli ve 2015/964 Esas sayılı iddianamesi ile açılan davanın mükerrer olmadığı, aynı şikâyetçiye yönelik gerçekleştirilen farklı tarihli eylemi içerdiği, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/7. maddesinde öngörülen davanın reddi koşullarının gerçekleşmediği, 22.11.2014 tarihli eylem için yargılamaya devam edilerek esas hakkında bir hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi,

Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmekle.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 19.11.2013 tarihli ve 2012/7-1419 Esas, 2013/460 Karar sayılı içtihadında da belirtildiği üzere davanın reddi kararı davanın esasını çözmeyen kararlardan olduğundan anılan kararın 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309/3. maddesi gereği kanun yararına bozulmasına ve 5271 sayılı Kanun’un 309/4. maddesinin (a) bendi uyarınca gerekli işlemin Mahkemesince yapılmasına karar vermek gerekmiştir.

III. KARAR

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE, Ankara