Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2026/1662 K.2026/5403

Başsavcılığının 09.01.2026 tarihli ve KYB-2026/416 sayılı kanun yararına bozma isteminin. "Dosya kapsamına göre, Yenişehir Asliye Ceza Mahkemesinin 19.07.2023 tarihli kararının inceleme dışı konut dokunulmazlığının ihlali suçu yönünden Yenişehir Cumhuriyet Savcılığı tarafından istinaf edilmesi üzerine, söz konusu kararın, inceleme konusu suç yönünden "Motosikletin çalınması sonrası 17/03/2023 tarihinde ...'ın kullanımındayken yakalandığı,

...'ın ise beyanında bu tarihten 2.5 ay önce sanıktan motosikleti satın aldığını belirttiği, sanığın savunmasında atılı suçu kabul etmeyip, Suriyeli bir şahıstan satın aldığı motosikleti ...'a sattığını beyan ettiği ve böylelikle dosyadaki deliller itibariyle sanığın atılı suçları işlediğine dair hakkında somut delil bulunmadığı ancak, çalıntı motosikleti uhdesinde bulundurarak bir başkasına satması dikkate alındığında eyleminin 5237 sayılı yasanın 165.

Maddesi kapsamındaki suç eşyasının satın alınması veya bulundurulması suçunu oluşturabileceği, bu suç kapsamında ise taraflar arasında uzlaştırma girişiminde bulunulması gerektiği kanaatine varılmakla, Öncelikle ilk derece mahkemesi tarafından sanık hakkında hırsızlık suçundan kesinleşen mahkumiyet hükmüne karşı 5271 sayılı yasanın 309/1.

Maddesi kapsamında kanun yararına bozma yasa yoluna başvurulması için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığı'na gönderilmesi, sonucunun beklenmesi ve daha sonra kararın bozulması halinde iş bu dava dosyası ile birleştirilerek sonucuna göre sanığın üzerine atılı konut dokunulmazlığının ihlali suçunun yasal unsurlarının somut olayda oluşup oluşmadığına dair hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması...'' belirtilerek Bursa Bölge Adliye Mahkemesinin

4. Ceza Dairesinin 21.11.2023 tarihli ve 2023/3647 esas, 2023/2839 sayılı kararı ile konut dokunulmazlığının ihlali suçu yönünden hükmün bozulmasına ve nitelikli hırsızlık suçu yönünden kanun yararına bozma yoluna başvurulmasına karar verildiği anlaşılmakla, sanığın atılı suçu işlediğine dair dosya kapsamında somut bir delil bulunmadığı ancak aşamalardaki ifadelerinde çalıntı motosikleti kullanarak başka bir kişiye satmasını beyan etmesi karşısında,

eylemin 5237 sayılı Kanun'un 165. maddesinde düzenlenen suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçunu oluşturup oluşturmadığının tartışılarak hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Şikâyetçi ...'nin çalıştığı iş yerinin sahibi olan şikâyetçi ... adına tescilli motosikletin, 13.12.2022 tarihinde akşam saatlerinde şikâyetçi ... tarafından ikametinin bahçesine direksiyon kilidi ile kilitlenerek park edildiği, 14.12.2022 günü saat 08.00 sıralarında motosikletin yerinde olmadığını fark eden ve karakola müracaat eden şikayetçi ...'nin bu başvurusu üzerine soruşturma işlemlerine başlanıldığı;

soruşturma devam ederken, suça konu motosikletin hakkında soruşturma evrakı tefrik edilen ...'ın kullanımında iken 17.03.2023 günü kolluk görevlilerince ele geçirilmesi üzerine ifadesine başvurulan ...'ın, motosikleti yaklaşık 2,5 ay önce hükümlü ...'ten 3.500,00 TL karşılığında satın aldığını beyan ettiği ve bu beyana istinaden 17.03.2023 günü ifadesine başvurulan hükümlü ...'in, suça konu motosikleti yaklaşık 3 ay önce tanımadığı Suriye uyruklu bir şahıstan evrakını da teslim almadan 2.000,00 TL karşılığında satın aldığını, satın aldığında motosiklette hasarlar olduğunu, daha sonra ...'a sattığını savunduğu anlaşılmakla;

hükümlü ...'in atılı hırsızlık suçunu işlediğine dair dosya kapsamında somut bir delil bulunmadığı, ancak suça konu motosikleti evraksız bir şekilde bir başkasından satın alıp kullanarak başka bir kişiye sattığı anlaşılan hükümlünün eyleminin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 165. maddesinde düzenlenen suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçunu oluşturduğu gözetilmeden, suç vasfının belirlenmesinde yanılgıya düşülerek hükümlünün eyleminin hırsızlık suçunu oluşturduğundan bahisle yazılı şekilde aynı Kanun’un 142/2-h maddesi gereği hüküm kurulması, hukuka aykırı bulunmuştur.

III. KARAR