Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2026/384 K.2026/1395

Sanığın 11.02.2025 tarihli dilekçesindeki anlatımından eski hale getirme isteminde bulunduğunun anlaşılması ve eski hale getirme isteği hakkındaki karar verme yetkisinin, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 42/1. maddesi uyarınca Yargıtayın ilgili dairesine ait olması nedeniyle, Mahkemenin 11.02.2025 tarihli ve 2013/276 Esas, 2015/605 Karar sayılı ek kararının yok hükmünde olduğu belirlenerek yapılan incelemede.

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10. maddesine göre bilinen en son adreste tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde yer alan adresi araştırılarak buraya tebligat yapılması, bunun da bulunmaması hâlinde, kendisine daha önce kanuni usullere göre tebligat yapılmış olması şartı ile aynı adrese anılan Kanun'un 35. maddesine göre tebligat yapılması, daha önce kendisine tebligat yapılan adresin de olmaması hâlinde ise, adres araştırması ile yeni adres tespitine çalışılıp, bulunamaması halinde ilanen tebligat yapılması gerektiği;

somut olayda sanığın yokluğunda verilen hükme yönelik gerekçeli kararın bilinen adresine tebliğe çıkarıldığında bila tebliğ iade edildiği, mernis adresine tebligat çıkarıldığında "belirtilen adres kentsel dönüşüm projesinde yıkılmış olduğundan yeni adresi de bilinmediğinden tebliğ imkansızlığı nedeniyle" iade edildiği, Tebligat Kanununun 28. maddesinde belirtilen usule göre sanığın tebligat adresine yönelik bir araştırma yapılmadan ilanen tebligat yapılması nedeniyle tebliğin usulsüz olduğu belirlenmiş ise de; sanığın 14.01.2019 tarihli uzlaşma talep eden dilekçesinin bulunduğunun anlaşılması karşısında;