Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2008/5650 K.2009/10465

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü. Davacı A.bekardır. Valilik oluru ile davalı kuruma ait çocuk yuvasında koruma altına alınmış olan 26.06.2006 doğumlu S. U. isimli çocuğun, kendi çocuğu olduğunu, bu çocuğun evlilik dışı ilişkisinden doğduğunu ileri sürerek, çocuğun annesi olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Adı geçen çocuğun, 26.06.2006 tarihinde Sosyal Hizmetler İl Müdürlüğü lojmanlarının kapısı önünde bulunduğu, valiliğin oluru ile kuruma ait çocuk yuvasına alındığı ve Sosyal Hizmetler İl Müdürlüğünün bildirimi üzerine “bulunmuş çocuk” olarak 18.09.2006 tarihinde nüfus kütüğüne tescil edildiği, adı ve soyadı ile ana ve baba adının nüfus müdürlüğünce verildiği, dosyaya alınan nüfus kaydı, kollukça düzenlenen 26.06.2006 tarihli tutanak ve valiliğin oluruna ilişkin yazıdan anlaşılmaktadır.

Çocuk, davalı kuruma ait yuvaya alınmakla birlikte, hakkında, kurumun talebi üzerine 2828 sayılı kanun uyarınca mahkemece verilmiş bir koruma kararı olmadığı gibi, 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu uyarınca, çocuk hakimi tarafından alınmış koruyucu ve destekleyici bir tedbir kararı da bulunmamaktadır.

Gerçekleşen bu hukuki duruma göre dava; nüfus kütüğüne “bulunmuş çocuk” olarak idarece tescil edilmiş (TMK. md. 41, 5490 s. NHK. md. 19) olan, 26.06.2006 doğumlu çocuğa ait nüfus kaydının iptali ve düzeltilmesine esas teşkil etmek üzere, annesinin davacı olduğunun tespiti (5490 s. NHK. md. 36/1-c) isteğine ilişkindir.

Bulunmuş çocukla ana arasındaki soybağı ilişkisi, esasen doğumla kendiliğinden kurulmuş olup (TMK. md.282/1), çocukla anası arasındaki soybağının tesisi için bir hükme gerek bulunmadığından, böyle bir tespit hükmüyle; bulunmuş çocuğun anası ile soybağı değil, çocuğu doğuran kadının davacı olduğu hususu açıklığa kavuşacaktır. O halde, davanın soy bağı hukukuyla bir ilgisi bulunmamaktadır.

4787 sayılı Aile Mahkemelerinin Görev ve Yargılama Usullerine Dair Kanunun 4. maddesinde gösterilen davalardan değildir. Asliye mahkemesi görevlidir. Öyleyse, görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, işin esasının incelenerek yazılı şekilde hüküm kurulması doğru bulunmamıştır.