Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/25440 K.2013/10945

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı (koca) tarafından nafakalar yönünden; davalı-davacı (kadın) tarafından ise kusur belirlemesi, tazminatlar ve ziynet alacağı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece taraflar eşit kusurlu kabul edilerek boşanmaya karar verilmiş ise de yapılan yargılama ve toplanan delillerden davacı-davalı kocanın eşini ailesi ile görüştürmediği, eşine fiziksel şiddet uygulayıp baba evine bıraktığı anlaşılmaktadır. Davalı-davacı kadına yüklenebilecek bir kusur bulunmamaktadır. Gerçekleşen bu durum karşısında boşanmaya neden olan olaylarda davacı-davalı kocanın tamamen kusurlu olduğunun kabulü gerekir. Hal böyleyken, mahkemece tarafların eşit kusurlu kabul edilmesi ve bu hatalı kusur belirlemesi nazara alınarak davalı-davacı kadının maddi ve manevi tazminat taleplerinin reddine karar verilmesi isabetsiz olmuş ve bozmayı gerektirmiştir.

3-Davalı-davacı kadının yoksulluk nafakası talebi bulunmamaktadır. Talep olmadığı halde (HMK md. 26) davalı-davacı kadın yararına yoksulluk nafakası takdiri doğru olmamıştır.