Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/26416 K.2013/11040

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı tarafından kusur belirlemesi, nafakalar ve tazminatlar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Toplanan delillerden; mahkemenin de kabulünde olduğu üzere davalı kocanın geçim ve bakımla ilgili mali konulardaki birlik görevlerini (TMK. md. 185/2 ve 186/3) yerine getirmediği anlaşılmaktadır. Yaşamını kocasının ekonomik desteği olmadan sürdüremeyecek durumda olan davacı kadının, kocasının bu desteğini kesmesi sonucu, ortak konuttan ayrılarak kendi ailesinin yanına sığınmak zorunda kalması olayı; kendisine bir kusur olarak yüklenemez.

Somut bilgiye dayanmayan; duyuma dayalı veya kanaat açıklaması niteliğindeki soyut bilgi içeren, tanık beyanlarına itibar edilemez. Davacı kadının kusurlu olduğunu bildiren tanık beyanları, soyut içerikte olduğundan boşanma hükmüne esas alınamaz. Evlilik birliği temelinden sarsılmıştır. Bu sonuca ulaşılmasında, kusur tamamen davalı kocadadır. Davacı kadına bir kusur yüklenemez.

Durum böyleyken, mahkemece davacının davalıya oranla daha ağır kusurlu kabul edilmesi doğru olmadığı gibi; açıklandığı şekilde davacıya bir kusur yüklenemeyeceğinden; kusur durumu gerekçe gösterilerek, davacının yoksulluk nafakası (TMK. md. 175) ile maddi (TMK. md. 174/1) tazminat ve manevi (TMK. md. 174/2) taleplerinin reddine karar verilmesi de doğru olmamış; bozmayı gerektirmiştir.