Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/3432 K.2012/22634

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, her iki dava yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Toplanan delillerden, davacı-karşı davalı kocanın, eşini ailesi ile birlikte yaşamaya zorladığı, birlik görevlerini yapmadığı, eşinin ailesine “ben bu maaşla ev bakamam, alın kızınızı götürün, ben bekar hayatı yaşamak istiyorum” dediği, buna karşılık davalı-karşı davacı kadının da eşine ağır sözlerle hakaret ettiği, böylece her iki tarafın kusurlu davranışlarıyla evlilik birliğinin temelinden sarsıldığı, ne var ki, davacı-karşı davalı kocanın davalı-davacı eşine nazaran daha fazla kusurlu olduğu anlaşılmaktadır.

İki taraf da boşanmayı istediğine göre, evliliğin devamında taraflar bakımından bir yarar kalmadığı, böylece davacı-karşı davalı kocanın boşanma davası bakımından Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesindeki boşanma koşullarının da gerçekleşmiş olduğunun kabulü gerekir. Bu nedenle, davacı karşı davalı kocanın boşanma davsının da kabulüne karar vermek gerekirken, sadece davalı-karşı davacı kadının davasının kabulüne karar verilmesi isabetsiz olup, bozmayı gerektirmiştir.