Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2013/9841 K.2013/23831

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı (koca) tarafından; kadın lehine hükmedilen nafakalar ve tazminatlar yönünden, davalı (kadın) tarafından ise; tamamı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: 1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı kadının tüm, davacı kocanın ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan tedbir nafakasına yönelik temyiz itirazları yersizdir.

2-Davacı tarafından 20.03.2012 tarihinde Türk Medeni Kanunun 166/son maddesine dayalı olarak boşanma davası açılmış ve dava dilekçesi usulüne uygun olarak davalıya tebliğ edilmiştir. Davalı cevap vermemiştir.

Mahkemece ön inceleme duruşması için belirlenen günde her iki taraf hazır bulunmuş, davalı ön inceleme duruşmasında miktar belirtmeksizin nafaka ve tazminat talebinde bulunmuş, tahkikat duruşmasında ise 1000 TL nafaka, 50.000 TL maddi, 50.000 TL manevi tazminat talep etmiştir.

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 141. maddesi "Taraflar, cevaba cevap ve ikinci cevap dilekçeleri ile serbestçe; ön inceleme aşamasında ise ancak karşı tarafın açık muvafakati ile iddia veya savunmalarını genişletebilir yahut değiştirebilirler. Ön inceleme duruşmasına taraflardan biri mazeretsiz olarak gelmezse, gelen taraf onun muvafakati aranmaksızın iddia veya savunmasını genişletebilir yahut değiştirebilir.

Ön inceleme aşamasının tamamlanmasından sonra iddia veya savunma genişletilemez yahut değiştirilemez." şeklinde düzenlenmiştir.

O halde; davacının açık muvafakati olmamasına rağmen ön inceleme duruşmasına kadar cevap veya ikinci cevap dilekçesi ile tazminat ve yoksulluk nafakası talebinde bulunmayan davalı kadının ilk defa ön inceleme duruşmasında talep ettiği maddi ve manevi tazminat ile yoksulluk nafakası istekleri ile ilgili karar verilmesine yer olmadığı şeklinde karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir.