Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2014/18977 K.2015/4145

Taraflar arasındaki "boşanma" davalarının birleştirilerek yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı (koca) tarafından, kusur belirlemesi, kadın lehine hükmedilen nafakalar ve hüküm altına alınan ziynet eşyası alacağı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle her iki taraf yararına boşanma davaları sebebiyle vekalet ücreti tayin edilmiş olmasına ve gerekçede yer verilen açıklamalara göre, her iki tarafın boşanma davalarının kabulü suretiyle tarafların boşanmalarına karar verildiğinin anlaşılmasına göre davacı-davalı (koca)'nın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Davalı-davacı (kadın), dava dilekçesi ile talep ettiği ziynetlerin, kocası tarafından rızası olmaksızın elinden alındığını iddia etmiş, koca ise ziynetlerin kadında kaldığını savunmuştur.

Mahkemece, davalı-davacı (kadın)'ın intihar girişiminin ardından bir daha ortak konuta dönmediği ve ortak konutun anahtarının kocanın annesinde de bulunduğu gerekçesiyle ziynetlerin kocada kaldığı kabul edilerek, ziynetlere ilişkin talebin kabulüne karar verilmiş ise de; davalı-davacı (kadın), intihar girişiminin ardından ziynetlerle ilgili olarak Germencik Cumhuriyet Başsavcılığına yaptığı başvuruda.

1 adet küpe, 2 adet künye ve 2 adet yüzüğünü intihar girişimi öncesi ortak konutta bıraktığını, eve eşyalarını almak için hastane çıkışı gittiğinde bu eşyaların yerinde olmadığını ve evden başka bir şeyin alınmadığını beyan etmiştir. Toplanan delillerde davalı-davacı (kadın)'ın söz konusu suç duyurusunda bahsettiği 1 adet küpe, 2 adet künye ve 2 adet künye ve 2 adet yüzük dışında kalan ziynet eşyalarının koca tarafından alındığı ispatlanamamıştır.

Gerçekleşen bu durum karşısında kadının ziynetlere yönelik talebinin, 1 adet küpe, 2 adet künye ve 2 adet yüzükle sınırlı olarak kabulü gerekirken, delillerin takdirinde hataya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.