Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2015/22691 K.2017/1791

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-davacı erkek tarafından her iki boşanma davası yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece davacı-davalı kadının boşanma davasının kabulüne, davalı-davacı erkeğin boşanma davasının ise reddine karar verilmiştir. Davalı- davacı erkek tarafından delil olarak dayanılan ceza davası dosyası incelendiğinde kadının eşine ve ailesine karşı "Allah cezanı versin, Allah belanı versin" dediği anlaşılmış ancak bu sözler tanrısal söz olduğu kabul edilerek kadının beraatine karar verilmiştir.

Türk Borçlar Kanununun 74. maddesi gereğince, ceza mahkemelerinin beraat kararları hukuk hakimini bağlamaz. Yapılan yargılama ve toplanan delillere göre; davacı-davalı kadının eşine ve ailesine karşı " Allah cezanı versin Allah belanı versin" dediği anlaşılmakladır. Bu halde taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkân vermeyecek nitelikle bir geçimsizlik mevcut ve sabittir.

Olayların akışı karşısında davalı-davacı erkek dava açmakta haklıdır. Bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmemesine göre, erkeğin davasının kabulü ile boşanmaya karar verilecek yerde, yetersiz gerekçe ile reddi doğru bulunmamıştır.