Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2015/9130 K.2016/365

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-karşı davalı erkek tarafından kusur belirlemesi, tazminatlar ve nafakalar yönünden; davalı-karşı davacı kadın tarafından ise, erkeğin kabul edilen boşanma davası, tazminat ve nafaka miktarları yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı-karşı davalı erkek, kadının kapının kilidini değiştirip eve almadığı, eşyalarını dışarı bıraktığı ve aşırı kıskanç olduğu vakıalarına dayanarak, Türk Medeni Kanununun 166/1. maddesine dayalı boşanma davası açmış, talep mahkemece kabul edilerek, tarafların boşanmalarına karar verilmiştir. Davacı-karşı davalı erkeğin, aynı sebeplere dayanarak Ankara 3. Aile mahkemesinde açmış olduğu boşanma davası reddedilip, 09.03.2005 tarihinde kesinleşmiştir.

Taraflar bu davadan sonra bir araya gelmemiş ve yeni bir olayın varlığı da ileri sürülüp ispat edilmemiştir. Davacı-karşı davalı erkek, fiili ayrılık nedenine dayalı boşanma davası açmadığı gibi (TMK m.166/son) bu yönde bir ıslah talebi de bulunmamaktadır. O halde, davacı-karşı davalı erkeğin boşanma davasının reddi gerekirken, yazılı gerekçeyle kabulü doğru bulunmamıştır.