Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2016/11982 K.2018/2203

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı kadın tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece davacı erkeğe yüklenen, “Kahvehaneye çok sık gittiği, hafta sonlarında boş vakitlerinin önemli bir kısmını arkadaşları ile geçirdiği ve eşi ile yeterince ilgilenmediği, ayrıca annesinin aile içi işlerine karışmasına sessiz kaldığı" vakıalarına ilişkin kusurlar, davacı erkek tarafından temyiz edilmeyerek kesinleşmiştir.

Davacı tanığı ...'ın, davalı kadının “erkeğe kendi yanında bağırıp çağırdığına” dair sözlerinin bir kısmı Türk Medeni Kanununun 166/1 maddesinde yer alan temelinden sarsılma durumunu kabule elverişli olmayan soyut beyanlar olup, bir kısmı ise, sebep ve saiki açıklanmayan ve inandırıcı olmaktan uzak izahlardan ibarettir.

Toplanan delillerden davacının babasının 23.11.2013 tarihinde vefat ettiği, boşanma davasının ise 24.06.2015 tarihinde açıldığı bu durumda davalı kadına kusur olarak yüklenen “erkeğin babasının hastalığı sürecinde davacıya destek olmadığı ve vefat ettiğinde de ilgisiz kaldığı” vakıasından sonra evlilik birliğinin devam ettiği dikkate alındığında davacı erkek tarafından bu olayların affedildiği en azından hoşgörü ile karşılandığı anlaşılmakla bu eylem de kadına kusur olarak yüklenemez.

Gerçekleşen bu durum karşısında boşanmaya sebep olan olaylarda davacı erkek tam kusurludur. Davalı kadının herhangi bir kusurlu davranışı ispatlanamamıştır,

Türk Medeni Kanununun 166. maddesinde "evlilik birliği, ortak hayatı sürdürmeleri kendilerinden beklenmeyecek derecede temelinden sarsılmış olursa, eşlerin her birinin boşanma davası açabileceği" hükme bağlanmıştır. Bu hükmü, tamamen kusurlu eşin de dava açabileceği ve yararına boşanma hükmü elde edebileceği biçiminde yorumlamak ve değerlendirmek doğru değildir.

Çünkü böyle bir düşünce, kimsenin kendi eylemine ve tamamen kendi kusuruna dayanarak bir hak elde edemeyeceği yönündeki temel hukuk ilkesine aykırı düşer. Diğer taraftan gene böyle bir düşünce tek taraflı irade ile sistemimize aykırı bir boşanma olgusunu ortaya çıkarır.

Boşanmayı elde etmek isteyen kişi karşı tarafın hiçbir eylem ve davranışı söz konusu olmadan, evlilik birliğini devamı beklenmeyecek derecede temelinden sarsar, sonra da mademki birlik artık sarsılmış diyerekten boşanma doğrultusunda hüküm kurulmasını talep edebilir.

Öyle ise Türk Medeni Kanununun 166. maddesine göre boşanmayı isteyebilmek için tamamen kusursuz ya da az kusurlu olmaya gerek olmayıp, daha fazla kusurlu bulunan tarafın dahi dava hakkı bulunmakla beraber, boşanmaya karar verilebilmesi için davalının az da olsa kusurunun varlığı ve bunun belirlenmesi kaçınılmazdır. Az kusurlu eş boşanmaya karşı çıkarsa bu halin tespiti dahi tek başına boşanma kararı verilebilmesi için yeterli olamaz.

Az kusurlu eşin karşı çıkması hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olmalı, eş ve çocuklar için korunmaya değer bir yararın kalmadığı anlaşılmalıdır (TMK m. 166/2).

Mevcut olaylara göre evlilik birliğinin, devamı eşlerden beklenmeyecek derecede, temelinden sarsıldığı kuşkusuzdur. Ne var ki, bu sonuca ulaşılması tamamen davacının tutum ve davranışlarından kaynaklanmış olup, davalıya atfı mümkün hiçbir kusur gerçekleşmemiştir. Bu durumda açıklanan nedenle isteğin reddi gerekirken, yasa hükümlerinin yorumunda yanılgıya düşülerek boşanmaya karar verilmesi usul ve kanuna aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.