Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2024/10658 K.2025/1802

Taraflar arasındaki istinaf incelemesinden geçen davanın bozma sonrası yapılan muhakemesi sonunda İlk Derece Mahkemesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

İlk Derece Mahkemesince verilen kararın her iki taraf vekili tarafından istinafı üzerine Bölge Adliye Mahkemesince tarafların boşanma davaları ve ferilerine yönelik istinaf başvurusu esastan reddedilmiştir. İki tarafın temyizi üzerine Dairemizin 03.04.2024 tarihli kararıyla kadın lehine hükmedilen yoksulluk nafakasının, usulüne uygun şekilde talep edilmediğinden, hakkında "karar verilmesine yer olmadığına" karar verilecek yerde, talebin kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olduğu gerekçesiyle hükmün bozulmasına, hükmün temyize konu diğer bölümlerinin ise onanmasına karar verilmiştir.

Bozma sonrası İlk Derece Mahkemesince, 24.09.2024 tarih 2024/428 Esas ve 2024/698 Karar sayılı kararı ile bozma ilamına uyulmasına karar verilerek, davacının davasının reddine, erkek tarafından açılan 4721 sayılı Türk Medeni Kanunun 164 üncü maddesine dayalı davasının reddine, 165 inci maddesine dayalı boşanma davasının kabulü ile tarafların boşanmalarına, kadınının yoksulluk nafakası talebi hakkında karar verilmesine yer olmadığına, kadının maddi ve manevi, erkek eşin ise manevi tazminat taleplerinin reddine, erkek eşin maddi tazminat talebi bulunmadığından bu hususta karar verilmesine yer olmadığına,

yargılama gideri ve vekalet ücreti kesinleştiğinden bu hususta karar verilmesine yer olmadığına şeklinde karar verildiği, ek karar ile de tedbir nafakasına yönelik hüküm kurulduğu anlaşılmıştır. Mahkemece bozma öncesi verilen karar "yoksulluk nafakasının kabulü" haricinde Dairemizin 03.04.2024 tarihli kararıyla onanarak kesinleştiği halde bozma sonrası verilen asıl ve ek karar ile kesinleşen yönler ile ilgili yeniden hüküm kurulması doğru görülmemiştir.