Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2024/6751 K.2025/2908

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı erkek vekili tarafından kusur belirlemesi, karşı boşanma davasının kabulü, kabul edilen tazminatlar ve miktarları ile reddedilen tazminat yönünden; davalı-karşı davacı kadın vekili tarafından ise kusur belirlemesi, asıl boşanma davasının kabulü, tazminat miktarları, tedbir nafakası miktarı ve yoksulluk nafakasının reddi yönünden temyiz edilmiş olup, kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere, delillerin takdirinde hata görülmemesine ve özellikle Mahkemece kadına, erkeğe başkalarının içerisinde hakaret içerikli söylemde bulunarak tokat atmak suretiyle fiziksel ve sözel şiddet uyguladığı vakıası da kusur olarak yüklenmişse de, yapılan yargılama ve toplanan deliller,

erkek tanığı A.A.'nın beyanlarına göre bu olaydan sonra tarafların bir süre daha birlikte yaşamaya devam ettiklerinin, bu nedenle bu vakıaya dayalı olarak erkeğin, kadının bu davranışını affettiğinin yahut en azından hoşgörü ile karşıladığının kabulünün gerektiğinin, dolayısıyla kadına erkeğe başkalarının içerisinde hakaret içerikli söylemde bulunarak tokat atmak suretiyle fiziksel ve sözel şiddet uyguladığı vakıasının kusur olarak yüklenemeyeceğinin,

ne var ki İlk Derece Mahkemesince kabul edilen ve gerçekleşen diğer kusurlu davranışlarına göre yine de erkek eşin boşanmaya sebebiyet veren olaylarda ağır kusurlu olduğunun anlaşılmasına göre usul ve kanuna uygun olup taraf vekillerince temyiz dilekçelerinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.