KÜNYE
(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi 2016/32393 E., 2020/2164 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 11 Şubat 2020
- Mahkemesi
- İş Mahkemesi
- Dava türü
- ALACAK
Karar Metni
303 kelime·2 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, süresi içinde davalı vekilince duruşmalı olarak istenilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 11.02.2020 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davalı adına vekili Avukat ... ile karşı taraf adına vekili Avukat ... geldiler. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
YARGITAY KARARI
Karar tarihinde yürürlükte bulunan 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 5 inci maddesine göre iş mahkemesinden verilen kararlar tefhim ve tebliğ tarihinden itibaren sekiz gün içinde temyiz olunabilir. Bu süre içinde temyiz dilekçesinin hakime havale edildikten sonra temyiz defterine kaydının yaptırılması ve harcının yatırılması gerekir.
Sekiz günlük süre içinde temyiz edilmeyen, temyiz defterine kaydı yapılmayan veya verilen kesin süre içinde temyiz harç ve gideri yatırılmayan kararlar kesinleşmiş olur.
Diğer taraftan 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 82 nci maddesinin birinci fıkrasına göre “İstifa eden vekilin vekâlet görevi, istifanın müvekkiline tebliğinden itibaren iki hafta süreyle devam eder.”
Somut uyuşmazlıkta gerekçeli karar davalı vekili Av. ...’a 27/04/2016 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edilmiş ise de, ilgili avukat tarafından 29/04/2016 tarihinde vekillikten istifa edildiği gerekçesiyle tebligat iade edilmiştir.
Bununla birlikte, davalı vekili Av. ... 29/02/2016 tarihli dilekçesi ile vekillikten istifa etmiş ise de, istifa asile tebliğ edilmediğinden gerekçeli kararın belirtilen vekile tebliği geçerlidir.
Davalının yeni vekili ise 16/05/2016 tarihinde kararı temyiz etmiştir.
Yargıtay 22. Hukuk Dairesi, E. 2016/32393, K. 2020/2164, 11 Şubat 2020 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama