Yargıtay 23. Hukuk Dairesi E.2014/9272 K.2014/7512

Taraflar arasındaki asıl ve birleşen alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı asıl ve birleşen davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde asıl ve birleşen davada davacılar vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Asıl ve birleşen davalarda davacılar vekili, müvekkilleri ile davalı yüklenici arasında yapılan 30.08.2005 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca ruhsat tarihinden itibaren 20 ayda teslimi gereken müvekkillerine ait bağımsız bölümlerin teslim edilmediğini, eksik ve kusurlu iş bulunduğunu ileri sürerek, asıl davada ıslahla 18.000,00 TL eksik iş, 11.250,00 TL kusurlu iş, bedeli ile 70.577,00 TL gecikme tazminatı ve iskan için gerekli olan 12.919,00 TL harç ve masraf , 52.913,94 TL yapı denetim ücreti toplam 165.659,00 TL'nin faiziyle tahsilini istemiş, birleşen davada da aynı miktarın tahsilini istemiştir.

Davalı vekili, davacıların, bağımsız bölümlerini teslim alarak tasarrufta bulunmaları nedeniyle gecikme tazminatı isteyemeyeceklerini, yapı denetim ücretinin arsa sahiplerine ait olduğunu, bu ücretin ödenmemesi nedeniyle yapı kullanım izin belgesinin alınamadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre; yapı denetim ücretinin arsa sahiplerine ait olduğu, yapı kullanım izin belgesi alınmamasına rağmen arsa sahiplerince bağımsız bölümlerin teslim alınarak tasarruf edildiği, eşit paylarla taşınmaza sahip olan arsa sahiplerinin eksik iş sebebiyle 18.000,00 'er TL, kusurlu işler nedeniyle 11.250,00 'şer TL, yapı kullanım izni masrafları nedeniyle 12.919,00 'ar TL olmak üzere toplam 42.169,00'ar TL alacakları bulunduğu gerekçesiyle asıl ve birleşen davaların kısmen kabulü ile 42.169,00 er TL'nin davalıdan tahsiline, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.

Kararı, asıl ve birleşen davalarda davacılar vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, asıl ve birleşen davada davacılar vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Taraflar arasındaki 03.08.205 günlü arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin 6. maddesinde; inşaatın süresinde bitirilip teslim edilmediği takdirde , yüklenici tarafından arsa sahibine aylık 1.500,00 Euro ödeneceği kararlaştırılmıştır. Sözleşmede öngörülen bu ifade açıkça maktu belirlenmiş gecikme tazminatı olup cezai şart olarak kabulü mümkün değildir.

Hal böyle olunca, işin sözleşme ile belirlenen teslimi gereken tarihten bağımsız bölümlerin kullanıma engel olmayacak şekilde teslim edildiği tarihe kadarki dönem içinde oluşan gecikme tazminatının arsa sahiplerine ödenmesi gerekirken sözleşmenin 6. maddesine yanlış anlam verilerek teslim sırasında ihtirazi kayıt ileri sürülmemesi nedeniyle reddine karar verilmesi doğru olmamıştır.

O halde mahkemece yapılacak iş, teslimi gereken tarih ile yüklenicinin bağımsız bölümleri kullanımına engel olmayacak şekilde arsa sahiplerine teslim ettiği tarihe kadarki gecikme tazminatının belirlenerek hüküm altına alınmasından ibarettir.

Öte yandan, taraflar arasındaki sözleşmenin 6. maddesinde, inşaatın iskanı da alınarak teslim edileceği kararlaştırılmıştır. Nitekim arsa payı karşılığı inşaat sözleşmeleri götürü bedelli sözleşmeler olup, aksi kararlaştırılmadıkça işin yapı kullanım izin belgesi alınarak teslimine kadar doğacak masraflar yükleniciye aittir.

13.07.2001 günü yürürlüğe giren 4708 sayılı Yapı Denetimi Hakkındaki Kanun'dan sonra düzenlenen 03.08.2005 günlü arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinde anahtar teslimi taahhüdü bulunmakla yüklenicinin yapı denetim hizmet bedelinden de sorumlu olduğunun kabulü gerekir.

Bu durumda, mahkemece yapı denetim sözleşmesi ve mevzuatı çerçevesinde bilirkişi incelemesi de yaptırılarak yapı denetim şirketine ödenmesi gereken miktarın bulunarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, hatalı yorumla bu istemin reddine karar verilmesi de doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.