Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2010/26856 K.2013/11856

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanığın eylemine uyan TCK'nın 106/1. maddesinin 1. cümlesinin temel ceza olarak yalnızca hapis cezası içerdiği, seçenekli yaptırım öngörmediği gözetilmeden, temel para cezasının adli para cezası olarak belirlenmesi,

2-Kabule göre, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun Dairemizce de benimsenen 03.02.2009 tarih ve 11-250/13 sayılı kararında da açıklandığı üzere, CMK'nın 231/6-c maddesindeki zarar kavramının belirlenebilir, ölçülebilir, somut maddi zarara ilişkin olup manevi nitelikteki zararı kapsamaması, engel sabıkası bulunmayıp kişiliği olumlu görülerek hakkında takdiri indirim ve paraya çevirme hükümleri uygulanan sanığa yükletilen tehdit suçu nedeniyle katılanın maddi zarara uğradığına ilişkin kanıt bulunmaması karşısında, maddedeki diğer yasal ölçütler değerlendirilerek, sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, "zararın giderilmemesi" biçimindeki kanuni olmayan gerekçeyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,