Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/18681 K.2024/120

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanunun 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararı ile sanık hakkında hakaret suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz istemi, arama kayıtlarına göre sanığın katılanı telefonla aradığının sabit olduğuna, yeterli delilin dosyada bulunduğuna, kararın bozulması gerektiğine yöneliktir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın olay günü eşi adına kayıtlı telefon hattından eşinin amcası olan katılanın kullanımındaki telefonu arayarak "Senin soy ismini sülaleni s***yim." şeklinde sözler söylediği iddiasıyla kamu davası açılmış ve yargılama sonucu beraat kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Sanığın suçlamayı kabul etmemesi, katılanın soyut iddiası dışında dosyada başka bir delil bulunmaması karşısında, sanığın cezalandırılması için gerekli ve yeterli, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil elde edilemediğine dair Mahkemenin inanç ve takdirinde hukuka aykırılık bulunmamıştır. 2. Sanık hakkında kurulan hükme yönelik yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR