Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/9895 K.2023/18329

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu ... Asliye Ceza Mahkemesinin kararı ile sanık hakkında hakaret suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi, adı geçen Kanun'un 43, 62 ve 52 nci maddeleri uyarınca 7.600,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, atılı suçu kabul etmediğine, mağdur olduğuna, vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mağdurların devriye görevini ifa ettiği sırada, ... ... Caddesi jandarma karşısı ... Halı Saha arkasında odun deposu olarak kullanılan boş arazide ... isimli şahsın şüpheli hareketler yaptığının görüldüğü, polis ekiplerince şahsın yanına varıldığında önce kaçmaya başladığı daha sonra ise uyarı üzerine geri döndüğü ve polis ekiplerinin yanına geldiği, sanığın kaçtığı yer ve civarı kontrol edildiğinde, yılan derisi desenli, sap kısmı 14 cm.

Kesici kısmı 28 cm olan bir kesici alet ele geçirildiği, bunun üzerine adli işlem yapılmak üzere sanığın ... Polis merkezine götürüldüğü, sanığın polis merkezinde yukarıda isimleri yazılı polis memurlarına hitaben "Bana kılıcımı vermeyecek adamın Allah'ını sinkaf ederim." şeklinde söz söylerek hakarette bulunduğu iddiasıyla açılan davada Yerel Mahkemece olay tutanağı ve mağdur beyanlarına göre sanığın mahkumiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Sanığın Temyiz İsteği Yönünden

Tüm dosya kapsamı, mağdurların aşamalarda değişmeyen istikrarlı ve birbirleriyle uyumlu anlatımları ile 09.02.2015 tarihli olay tutanağı karşısında sanığın üzerine atılı hakaret suçunu işlediği anlaşılmakla, hakkında mahkûmiyet kararı verilmesinde hukuka aykırılık görülmemiştir.

B. Sair Temyiz Sebepleri Yönünden

1. Adli sicil kaydında tekerrüre esas sabıkası olan sanık hakkında, seçimlik ceza öngören hakaret suçunda temel ceza belirlenirken hapis cezasının tercih edilmesi zorunluluğu gözetilmeden adli para cezasının tercih edilmesi suretiyle 5237 sayılı Kanun'un 58 inci maddesinin üçüncü fıkrasına aykırı davranılması hukuka aykırı görülmüştür.

2. Hakaret suçunun kamu görevlisine karşı görevinden dolayı ve kişinin mensup bulunduğu dine göre kutsal sayılan değerlerden bahisle işlenmesi karşısında, 5237 sayılı Kanun'un 61 inci maddesi gereğince temel ceza belirlenirken, aynı Kanun'un 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) ve (c) bentlerindeki iki nitelikli halin gerçekleştiği gözetilerek, alt sınırdan uzaklaşmak suretiyle ceza tayin edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi hukuka aykırı görülmüştür.

3. 17.10.2019 gün ve 7188 sayılı Kanun’un 24 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 251 inci maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiş olup, bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, 5271 sayılı Kanun’a 7188 sayılı Kanun'la eklenen geçici 5 inci maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan “hükme bağlanmış” ibaresinin, Anayasa Mahkemesinin 14.01.2021 tarihli ve 2020/81 Esas, 2021/4 Karar sayılı kararıyla "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38 inci maddesine aykırı görülerek iptaline karar verilmesi karşısında,

temyiz incelemesi yapılan ve 5271 sayılı Kanun’un 251 inci maddesinin birinci fıkrası kapsamına giren suç yönünden. Anayasa'nın 38 inci maddesi ile 5237 sayılı Kanun’un 7 ve 5271 sayılı Kanun’un 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunduğu belirlendiğinden karar bu yönüyle hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR