KÜNYE
4. Hukuk Dairesi 2011/13463 E., 2012/18473 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 4 Aralık 2012
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
267 kelime·1 dk okuma
Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 17/03/2008 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 03/03/2011 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili ve davalı ... vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.
1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının temyiz itirazları reddedilmelidir.
2-Davalının temyiz itirazlarına gelince:
Dava, haksız fiilden kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir. Yerel mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı vekili ve davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Davacı, davalıların gözetim ve denetiminde bulunan iş hanındaki asansörün bozuk olması sonucu asansör boşluğuna düştüğünü ve yaralandığını beyanla, uğradığı zararın davalılardan tahsilini talep etmiştir. Davalılar, davanın reddini savunmuştur. Yerel mahkemece, açılan davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Dosya kapsamından; davalı ...'nin olay tarihinde yönetici değil sadece yönetim kurulu üyesi olduğu anlaşılmaktadır. Sübjektif bir hak kendisinden davalı olarak istenebilecek olan kişi, o hakka uymakla yükümlü borçlu olan kişidir. Bu durumda, davacının tazminat talebini yönetim kurulu üyesi olan davalı ... 'ye yöneltmesi yerinde olmamıştır.
Mahkemenin de (pasif husumet ehliyeti olmayan ve davalı sıfatı bulunmayan) bu davalı hakkkındaki davayı taraf sıfatı yokluğundan reddi gerekirken, davalı ...'yi de tazminattan sorumlu tutması usul ve yasaya aykırı olup kararın bozulması gerekmiştir.
Yargıtay 4. Hukuk Dairesi, E. 2011/13463, K. 2012/18473, 4 Aralık 2012 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama