Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2022/9560 K.2025/9089

Taraflar arasındaki tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı sigorta şirketi vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davalı vekilinin istinaf başvurusunun kısmen kabulüne, kararın kaldırılmasına, kaldırılan hüküm yerine geçmek üzere davanın kabulüne karara verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmiş Bölge Adliye Mahkemesi ek kararı ile davacı vekilinin temyiz dilekçesinin kararın miktar itibariyle kesin olması nedeniyle reddine karar vermiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi ek kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Mahkemeleri Kanunu'nun 362/1a maddesinde öngörülen kesinlik sınırı, 6763 sayılı Kanunun 44. maddesiyle HMK'ya eklenen EK-Madde 1'de öngörülen yeniden değerleme oranı da dikkate alındığında 2022 yılı için 107.090,00 TL

Dosya içeriğine göre İlk Derece Mahkemesince davanın kabulü ile 9.726,44 Euro hasar bedeli, 650 Euro değer kaybı olmak üzere toplam 10.376,44 Euronun, 7.397,44 Eurosundan davalı sigorta şirketi 07.10.2017 temerrüt tarihinden itibaren, tazminatın tamamından davalı ...

19.08.2017 kaza tarihinden itibaren sorumlu olmak üzere kamu bankalarının bir yıllık Euro mevduat hesabına uyguladıkları en yüksek faizi ile birlikte fiili ödeme tarihindeki Türkiye Cumhuriyeti Merkez Bankası efektif satış kuru karşılığı Türk Lirasının davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Davalı vekilinin kararı istinaf etmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince kazaya ilişkin olarak davalı sigorta şirketinin 31.000,00 TL poliçe limitiyle sınırlı sorumlu olduğuna dikkat edilmeksizin, davalı sigorta şirketinin sorumluluğunun poliçe teminat ile sınırlı olduğunun hükümde belirtilmemesinin usul ve yasaya aykırı olduğu gerekçesiyle davalı sigorta şirketi vekilinin istinaf itirazlarının kısmen kabulü ile.

İzmir 5. Asliye Ticaret Mahkemesinin 05.03.2019 tarihli, 2017/1213 Esas ve 2019/244 Karar sayılı kararının HMK’nın 353/1-b-2. maddesi uyarınca kaldırılmasına, kaldırılan kararın yerine geçmek üzere; davanın kabulü ile 9.726,44 Euro hasar bedeli ve 650,00 Euro değer kaybı olmak üzere toplam 10.376,44 Euro maddi tazminatın, davalı sigorta şirketinden, 07.10.2017 temerrüt tarihinden, davalı ...'den kaza tarihi olan 19.08.2017 tarihinden itibaren,

3095 sayılı Yasa'nın 4/a maddesine göre yürütülecek değişken faizi ile birlikte ve fiili ödeme tarihindeki Merkez Bankası efektif satış kuru karşılığı Türk Lirası olarak davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline, (davalı sigorta şirketinden poliçe teminat limiti 31.000,00 TL ile sınırlı olmak üzere) karar verilmiştir.

Davacı vekili, davalı sigorta şirketinin İlk Derece Mahkemesi kararında belirtildiği gibi 7.397,44 Euro dan sorumlu olduğunu ileri sürerek kararı temyiz etmiştir. Bölge Adliye Mahkemesinin ek kararı ile kararın kesin olması nedeniyle davacı vekilinin temyiz dilekçesinin reddine karar verilmiş, işbu ek karar davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Kararın kesin olup olmadığı Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi olan 24.03.2022'ye göre belirlenecektir. Bölge Adliye Mahkemesince davalı sigorta şirketinin sorumluluğunun 31.000,00 TL olduğu belirttiğine göre bu miktarın Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibariyle Euro karşılığı 1.898,34 Eurodur. İlk Derece Mahkemesince sigorta şirketinin sorumluluğu 7.397,44 Euro olarak belirtilmişir. Bu halde 5499,10 Euro yönünden kararın temyiz edildiği, Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibariyle de Türk lirası karşılığının (1 Euro 16,33 TL) 89.800,33 TL olduğu gözetildiğinde, kararın kesin olduğu anlaşılmaktadır.

Temyiz dilekçesinin reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek karar yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan temyiz isteminin reddi ile söz konusu ek kararın onanması gerekir.