Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2023/9387 K.2025/16243

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili dava dilekçesinde...ın yöneticilerinden olan davalının ... TV'de yayınlanan ... isimli programın 27.03.2017 tarihli yayınına telefonla bağlanarak müvekkilleri hakkında haksız isnatlarda bulunduğunu, davalı tarafından sarf edilen söz ve ifadelerle müvekkillerinin kişilik haklarının saldırıya uğradığını, ifade özgürlüğü sınırlarının aşıldığını belirterek her bir müvekkili yararına 20.000,00 TL olmak üzere 60.000,00 TL manevi tazminatın yayın tarihinden işleyecek yasal faizi ile beraber davalıdan tahsili, kararın yayınlanması talep edilmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacılar hakkında daha önce basında yapılmış olan haberler ve duyuma dayalı birtakım iddiaların dava konusu yayında eleştiri kapsamında dile getirildiğini, ifade özgürlüğü sınırlarının aşılmadığını, davacıların kişilik haklarına bir saldırı olmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile söz konusu yayın sırasında davalı tarafça sarf edilen sözlerin davacıların kişilik haklarına saldırı niteliğinde olmadığı, davalı tarafça ifade özgürlüğü sınırlarının aşılmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine.

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davaya konu yayın bir bütün olarak değerlendirildiğinde, eleştirilerin sert bir üslupla dile getirilmesinin fikir farklılıklarının doğal bir sonucu olduğu, ifade ve bu kapsamda basın özgürlüğünün, sadece toplum tarafından kabul gören, zararsız veya ilgisiz kabul edilen bilgi ve fikirler için değil; incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğu, bu durumun demokratik toplumun gereği olduğu,

davacı tarafın kamuya mal olmuş, kamuoyu önünde bulunan kişilerden olması dikkate alındığında, diğer insanlara göre bu tür eleştirilere daha fazla katlanma yükümlülüklerinin bulunduğu, demokratik bir toplumda basın özgürlüğüne sınırlama getirilmesini gerektirir bir durumun mevcut olmadığı, dava konusu yayında kullanılan ifadelerin basın ve ifade özgürlüğü kapsamında kaldığı gerekçesi ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacılar vekili temyiz dilekçesinde; dava konusu konuşmada yer alan ifadelerin görünür gerçeğe uygun olmadığını, somut delile dayanamayan beyanlara itibar edilerek hüküm tesis edildiğini, gerçek olmayan isnatların basın ve ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirilemeyeceğini, kamuoyu önünde itibarlarının sarsılmasına neden olacak nitelikte sözler sarf edildiğini, eleştiri sınırlarının aşıldığını, müvekkillerinin kişilik haklarının saldırıya uğradığını, verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu belirtmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık; ... TV'de yayınlanan ... isimli programın 27.03.2017 tarihli yayınında davalı tarafından sarf edilen söz ve ifadeler nedeniyle davacıların kişilik haklarının saldırıya uğradığı iddiası ile manevi tazminat ve kararın yayınlanması talebine ilişkindir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere;

dava konusu yayında davalı tarafından ifade özgürlüğü ve sert eleştiri sınırlarının aşılmadığının, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi 22... tarihli ve... başvuru numaralı kararında “İfade özgürlüğünün, demokratik bir toplumun vazgeçilmez esasını ve bu toplumun gelişiminin ve her bireyin kendini gerçekleştirmesinin temel koşulunu oluşturduğunu, 10. maddenin 2. fıkrası hükümleri saklı kalmak kaydıyla ifade özgürlüğünün sadece kabul edilen, zararsız ya da farklı olan “bilgi” ya da “düşünceler” için değil ama ayrıca hoşa gitmeyen, sarsıcı ya da rahatsız edici olanlar için de geçerli olduğunu, bunların,

“demokratik toplumun” onlarsız olamayacağı çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gereği olduğunu, 10. maddede açıklandığı gibi bu özgürlüğe yapılan sınırlamaların her halde dar yorumlanması gerektiğini ve herhangi bir sınırlama gereksiniminin ikna edici bir biçimde ortaya koyulması gerektiğinin...” ifade edildiğinin, tüm bu açıklamalar ışığında davalı tarafından yayında sarf edilen söz ve ifadelerin, davacıların kişilik haklarına saldırı oluşturmayacağının, davacı tarafın kamuya mal olmuş, kamuoyu önünde bulunan kişilerden olmaları dikkate alındığında,

diğer insanlara göre bu tür eleştirilere daha fazla katlanma yükümlülüklerinin bulunduğunun anlaşılmasına göre temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davacılar vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle; Davacılar vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA, Aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden davacılara yükletilmesine,