Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2009/3286 K.2010/7328

Cinsel taciz suçundan sanık ...’nin yapılan yargılanması sonunda; kişilerin huzur ve sükununu bozma suçundan mahkümiyetine dair, Çay Sulh Ceza Mahkemesinden verilen 20.06.2007 gün ve 2007/28 Esas, 2007/110 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi Üst C.Savcısı ve sanık tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelendi;

Hükmolunan cezanın tutarı nazara alındığında sanık yönünden temyizi kabil olmadığından, isteminin CMUK.nun 317. maddesi uyarınca reddine; ancak Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 10.03.2009 gün ve 2009/2-43-56 sayılı ilamında açıklandığı üzere; sanık hakkında 5237 sayılı TCK.nun 123. maddesi uyarınca hükmolunan 1500,00 TL. adli para cezası kesinlik sınırı içinde ise de; Üst C.Savcısının temyizi suç vasfına yönelik olduğu, bu gibi hükümlerin aleyhe başvuru üzerine temyiz denetimine konu olabileceği gözetilerek, Üst C.Savcısının temyizi yönünden inceleme yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Suç isnadı için hiçbir neden bulunmayan mağdurenin aşamalarda değişmeyen anlatımları, sanığın kaçamaklı ikrarı, tanık beyanları ve tüm dosya kapsamına göre; sanığın, mağdurenin istememesine rağmen, işyerine ve okuluna gelerek ayrıca bir çok kere de telefonda arkadaşlık teklif etme eylemlerinin cinsel taciz suçunu oluşturduğu halde yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

Olayda maddi bir zararı bulunmayan mağdurenin zararı giderilmediğinden bahisle, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeden CMK.nun 231. maddesinin uygulanmaması,