Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2013/2838 K.2014/6709

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Manavgat S.S. 56 nolu A. Taksi Kooperatifinin 117 numaralı üyesi olan İ.. S..'ın, kooperatif üyeliğini devir sözleşmesi ile satın alan katılan M.. A..’ın başvurusuna rağmen, adı geçen kooperatifin yönetim kurulu başkanlığını yapan sanığın üyelik kaydını yapmayarak görevini kötüye kullandığı iddiasına yönelik olarak açılan davada, sanığın İ.. S..'ın belirtilen üyeliğe matuf ticari taksi ile plakasını evvelinde O.

A. isimli kişiye satması nedeniyle mükerrer üyelik başvurusunun söz konusu olabileceği gerekçesiyle katılanın talebini yerine getirmediğini savunması ve bu şekilde ayrı satış işlemleri yapıldığının katılan ile İ..

S.. tarafından da doğrulanması karşısında, ticari taksi ve plaka ile kooperatif üyeliklerinin satışlarının ayrı yapılıp yapılamayacağı ile mümkün olması halinde kooperatif üyeliği devir işlemlerinin tabi olduğu usul ve esasların Manavgat Belediyesi, Sanayi ve Ticaret Odası ile Şoförler Odasından sorularak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik araştırma sonucu yazılı şekilde karar verilmesi,

Kabule göre de;

Sanığın sabit kabul edilen eyleminin TCK'nın 257/1. maddesi kapsamında kaldığı gözetilmeden 257/2. maddesiyle uygulama yapılması,

Hükümden sonra 19/12/2010 tarihinde yürürlüğe giren 6086 sayılı Yasanın 1. maddesi ile TCK'nın 257/1-2. madde-fıkralarında yer alan “kazanç” sözcüğünün “menfaat” olarak değiştirilmesi, bu fıkralarda öngörülen cezaların alt ve üst sınırlarının indirilmesi karşısında, TCK'nın 7/2. madde-fıkrasındaki "suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur" hükmü gözetilerek, sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu,

5237 sayılı TCK'nın 53/1-d maddesindeki yetkiyi kötüye kullanmak suretiyle atılı suçu işlediği kabul edilen sanık hakkında aynı Kanunun 53/5. madde ve fıkrası gereğince, cezanın infazından sonra başlamak üzere, hükmolunan cezanın yarısından bir katına kadar bu hak ve yetkilerin kullanılmasının yasaklanmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,