Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2013/5490 K.2014/10155

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi;

O yer Cumhuriyet Savcısının 05/04/2012 tarihinde verilen hükmü, 1412 sayılı CMUK'nın 310. maddesinde öngörülen bir aylık yasal süreden sonra 24/05/2012 günlü dilekçeyle temyiz ettiği anlaşılmakla süresinde yapılmayan temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 317. maddesi uyarınca reddine, incelemenin sanıklar müdafiin temyiz istemiyle sınırlı yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Sanık müdafiin karar duruşmasından bir önceki celse aynı gün başka yerlerde yargılaması devam eden 3 adet dosyası bulunduğundan bahisle duruşmaya katılamayacağını ve duruşma gününün kalemden öğrenmesine karar verilmesini talep ettiği halde 08/12/2011 havale tarihli mazeret dilekçesi hakkında herhangi bir karar verilmeyip duruşmadan da haberdar edilmeksizin yargılamaya devam edilip hüküm kurulması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

Kabule göre de,

5237 sayılı TCK'nın 61. maddesi uyarınca temel ceza belirlenirken söz konusu maddenin 1. fıkrasında yedi bent halinde sayılan hususlarla aynı Kanunun 3. maddesinin 1. fıkrasındaki "suç işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunur" şeklindeki yasal düzenlemeler ile dosyaya yansıyan bilgi ve kanıtlar birlikte ve isabetle değerlendirilip, denetime olanak verecek şekilde ve somut gerekçeler de gösterilmek suretiyle ilgili kanun maddesindeki cezanın alt ve üst sınırları arasında takdir hakkının kullanılması zorunluluğuna uyulmayarak,

olayın oluş biçimine ve dosya içeriğine uygun olmayan şekilde ve kanun metninin tekrarından ibaret gerekçelerle hak ve orantılılık kuralları da gözetilmeden, sanıklar hakkında alt sınırdan uzaklaşılmak suretiyle ceza tayin edilmesi,

Tefecilik fiilinin bir suç işleme kararı cümlesinden olmak üzere değişik zamanlarda birden fazla kişiye karşı işlendiği kabul edilmesine rağmen aynı Kanunun 43/1. maddesinin uygulanmaması,

Sanık S.. G..'in adli sicil kaydındaki İpsala Sulh Ceza Mahkemesinin 08/03/2005 gün ve 2002/289 Esas ve 2005/109 Karar sayılı ilamına konu doğrudan verilen ve kesin olan erteli para cezasının tekerrüre esas alınamayacağının gözetilmemesi,

Sanıkların sarfına sebebiyet verdikleri yargılama giderinden sorumlu tutulması gerektiği halde, 5271 sayılı CMK'nın 326/2. maddesine aykırı olarak sanıklardan müştereken tahsiline karar verilmesi,