Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2021/14164 K.2024/2979

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 1136 sayılı Avukatlık Kanunu'nun (1136 sayılı Kanun) 59. maddesinin 7249 sayılı Kanun'un 10. maddesiyle eklenen son fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260. maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291. maddesinin birinci fıkrasınca temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294. maddesinin birinci fıkrasına istinaden temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298. maddesinin birinci fıkrası gereğince temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.İstanbul Anadolu 6. Ağır Ceza Mahkemesinin, 02.07.2019 tarihli ve 2019/5 Esas, 2019/291 sayılı Kararı ile sanık hakkında ihmalî davranışla görevi kötüye kullanma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 257/2, 62, 50, 51 ve 52. maddeleri uyarınca 2 ay 15 gün hapis cezası karşılığı 1.500,00 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına ve bu cezanın ertelenmesine hükmolunmuştur. 2.Sanık ve katılan vekilinin istinaf talebi üzerine duruşma açılmaksızın yapılan inceleme neticesinde İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin, 03.11.2020 tarihli ve 2020/391 Esas, 2020/1595 sayılı Kararı ile istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi, katılanın herhangi bir zarar ve hak kaybının söz konusu olmaması nedeniyle suçun yasal unsurları oluşmadığından beraat yerine mahkumiyet kararı verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

Katılan vekilinin temyiz istemi, sanığın davacı vekili olarak takip ettiği davada ıslah talebini düzgün yapmayarak, davacının talebine aykırı olarak farklı dönem için kıdem tazminatı alacağı talebinde bulunarak ve bu hatasını yeni açtığı davada da sürdürerek, takipsiz bıraktığı davayı yenilemek yerine yeni dava açarak ve yeni davada kıdem tazminatı alacağını ıslah etmeyerek katılanın mağduriyetine yol açtığı, sanığın davayı takipsiz bırakmak eylemi dışındaki diğer eylemlerinin icrai davranışla görevi kötüye kullanma suçunu oluşturduğuna yöneliktir.

III. GEREKÇE

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekili ile sanığın sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak; Bölge Adliye Mahkemesince 5237 sayılı Kanun'un 53/5. maddesi uyarınca tayin olunan hak yoksunluğu süresinin hükümde belirtilen gün sayısının yarısından az olamayacağı gözetilmeden 38 gün yerine 37 gün olarak eksik belirlenmesi, Hukuka aykırı bulunmuş ancak tespit edilen bu hukuka aykırılığın Dairemiz tarafından giderilmesi mümkün görülmüştür.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanık ve katılan vekilinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin, 03.11.2020 tarihli ve 2020/391 Esas, 2020/1595 sayılı Kararının, 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 303. maddesi gereğince, Bölge Adliye Mahkemesince sanığın mahkumiyetine ilişkin İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme eklenen 5237 sayılı Kanun'un 53/5. maddesinin uygulanmasına ilişkin kısımda yer alan "37 gün" ibaresinin "38 gün" şeklinde değiştirilmesi suretiyle, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE sair yönleri usul ve kanuna uygun olan HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA,