KÜNYE
5. Ceza Dairesi 2022/4513 E., 2024/722 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 22 Ocak 2024
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Sayısı
- 2021/772 Esas, 2022/32 Karar
- Suç
- Tefecilik
- Hüküm
- Zincirleme tefecilik suçundan mahkumiyet
- Tebliğname görüşü
- Onama
Karar Metni
553 kelime·3 dk okuma·5 bölüm
Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 ... Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 ... Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 ... Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 ... Kanun) 305 inci maddesince temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 ... Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 ... Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrasınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 ... Kanun'un 310 uncu maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereğince temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
1.Samsun Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından 12.11.2013 tarihli ve 2013/17342 Soruşturma, 2013/9822 Esas, 2013/3950 numaralı İddianameyle sanık hakkında tefecilik suçundan, 5237 ... Türk Ceza Kanunu'nun (5237 ... Kanun) 241 inci maddesinin birinci fıkrası gereği cezalandırılması ve 53 üncü maddesi uyarınca hak yoksunluğu uygulanması talebiyle kamu davası açılmıştır.
2.Samsun 6. Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.01.2015 tarihli ve 2013/471 Esas, 2015/40 ... Kararı ile sanığın tefecilik suçundan 5271 ... Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi gereğince beraatine hükmedilmiştir.
3.Katılan ... vekilinin temyizi üzerine hükmün Yargıtay 9. Ceza Dairesinin, 07.04.2021 tarihli ve 2020/3423 Esas, 2021/2036 ... Kararı ile sanığın, kazanç elde etmek amacıyla ödünç para vermek suretiyle tefecilik suçunu işlediğinin sübuta erdiği nazara alınarak mahkumiyeti yerine beraatine karar verilmesinin hukuka aykırı olduğundan bahisle bozulmasına karar verilmiştir.
4.Samsun 6. Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.01.2022 tarihli ve 2021/772 Esas, 2022/32 ... Kararı ile sanığın zincirleme tefecilik suçundan, 5237 ... Kanun'un 241 inci maddesinin birinci fıkrası, 43 üncü maddesi, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 2 yıl 1 ay hapis ve 5 tam gün karşılığı 100,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanık müdafiinin temyiz istemi, kolluk tutanağının hükme esas alınması gerektiğine, mahkemenin mahkumiyet gerekçesinin yetersiz olduğuna, zamanaşımı süresinin dolduğuna, bu itibarla hatalı olan kararın bozulması talebine ilişkindir.
III. OLAY VE OLGULAR
İhbar edenler ..., ... ve ... ile tanıkların beyanları dikkate alındığında sanığın kazanç elde etmek amacıyla ödünç para vermek suretiyle tefecilik suçunu zincirleme şekilde işlediğinin kabulüyle mahkumiyetine karar verilmiştir.
IV. GEREKÇE
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.
Ancak;
Sanığın, suçtan zarar gören ...'a faiz karşılığı borç para vermesi eylemi sırasında alınan bonoya şikayetçi ...'in kefalet etmesi şeklinde gerçekleşen eylem nedeniyle tek bir tefecilik suçu oluştuğu halde zincirleme suç hükümlerinin uygulanma koşullarının oluşmadığı gözetilmeden, 5237 ... Kanun'un 43 üncü maddesinin uygulanması suretiyle fazla ceza tayini,
Dosya kapsamına göre 01.01.2013 olan suç tarihinin gerekçeli karar başlığında şikayet tarihi olan 04.07.2013 olarak gösterilmesi suretiyle 5271 ... Kanun'un 232 nci maddesinin ikinci fıkrasının (c) bendine muhalefet edilmesi,
28.06.2014 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 ... Kanun'un 81 inci maddesi ile değişik 5275 ... Kanun'un 106 ncı maddesinin üçüncü fıkrasındaki düzenlemeye aykırı olarak infaz yetkisini kısıtlayacak şekilde ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğine hükmedilmesi,
Hukuka aykırı görülmüştür.
V. KARAR
Yargıtay 5. Ceza Dairesi, E. 2022/4513, K. 2024/722, 22 Ocak 2024 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama