Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2022/7850 K.2025/6212

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. İlk Derece

Zonguldak 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 02.12.2020 tarihli ve 2019/493 Esas, 2020/408 sayılı Kararı ile sanığın zimmet suçundan, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 223/2-c maddesi gereğince beraatine hükmolunmuştur.

B. İstinaf

Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 02.06.2021 tarihli ve 2021/1587 Esas, 2021/1650 sayılı Kararı ile katılan vekilinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Katılan Vekilinin Temyiz İstemi Sanığın, 15.10.2017 tarihinde teslim aldığı parayı ertesi gün teslim etmesi gerekirken teslimini yapmadığına, parayı kaybettiğine ilişkin 23.10.2017 tarihinde Çaycuma Huzurevine bildirimde bulunduğuna, cezalandırılması gerekirken beraatine karar verilmesinin hukuka aykırı olduğuna ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında kurulan beraat hükmünün gerekçesinde, sanığın görevi gereği kendisine teslim edilen parayı kaybettiğine ilişkin savunmasının aksine delil bulunmaması, mahkumiyetine yeter her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil olmadığından mevcut şüphenin sanık lehine değerlendirilmesi nedeniyle beraatine karar verildiği belirtilmesine rağmen, 5271 sayılı Kanun'un 223/2. maddesinin "e" bendi yerine "c" bendi uyarınca kurulan beraat hükmünün Bölge Adliye Mahkemesince düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması hukuka aykırı bulunmuş ancak tespit edilen bu aykırılığın Dairemiz tarafından giderilmesi mümkün görülmüştür.

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle katılan vekilinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 303. maddesi gereği İlk Derece Mahkemesince kurulan hüküm fıkrasının bir numaralı bendinde yer alan "Her ne kadar sanığın görevi gereği kendisine teslim olunan 1.930 TL parayı zimmetine geçirdiği iddia olunarak TCK.nın 247/1 maddesi uyarınca cezalandırılması talebi ile mahkememize kamu davası açılmış ise de,

sanığın görevi gereği kendisine teslim edildiğini kabul ettiği parayı kaybetmiş olması nedeniyle teslim edemediği yönündeki savunmasının aksine delil bulunmadığı, her aşamada parayı teslim aldığını kabul ederek sorumluluğu kabullendiği ve durumu yetkili amirine de bildirdiği,

sonrasında maaşından kesinti yapılmasını istemek suretiyle faiziyle birlikte parayı iade ettiği birlikte değerlendirildiğinde sanığın zimmet kastı ile hareket ettiğine ilişkin mahkumiyetine yeterli her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı deliller bulunmadığından şüphe sanık lehine değerlendirilerek sanığın kastının bulunmadığının kabulü ile CMK.nın 223/2-c maddesi uyarınca sanığın kastının bulunmaması nedeniyle yüklenen suçtan beraatine" ibaresinin "Sanığın atılı suçu işlediği sabit olmadığından 5271 sayılı Kanun'un 223/2-e maddesi gereğince yüklenen suçtan beraatine," şeklinde değiştirilmesi suretiyle,

Tebliğname’ye kısmen aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE diğer yönleri usul ve kanuna uygun olan HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA,