Yargıtay 5. Hukuk Dairesi E.2025/462 K.2025/11164

Taraflar arasında görülüp kesinleşen 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun (2942 sayılı Kanun) 10 uncu maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili ve terkini istemine davada Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar davacı idare vekilinin temyizi üzerine, Dairemizce düzeltilerek onanmak suretiyle 08.09.2022 tarihinde kesinleşmiştir.

Davacı idare vekili 01.11.2024 tarihli dilekçesiyle; Ordu 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 26.04.2011 tarihli ve 2010/392 Esas, 2011/185 Karar sayılı kararının hüküm kısmında, dava konusu olan Ordu ili, ..., köyü 850 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırılacak alanı olan 1463,25 m²lik kısmın davalı adına olan kaydının iptali ile bu kısmın Hazine adına tesciline karar verildiğini, hüküm fıkrasının tescile ilişkin bölümünün davalı adına olan tapusunun iptali ile "davacı idare adına ariyet ocağı sahası olarak tesciline" şeklinde tavzihine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece 25.11.2024 tarihli ek kararı ile davacı idare vekilinin tavzih isteminin reddine karar verilmiştir.

Ek karar davacı idare vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi, kesinleşen kararın, dava konusu taşınmazın tesciline yönelik bölümüne ilişkin tavzih kararı verilemeyeceğinden tavzih isteminin reddine yönelik Mahkemenin 25.11.2024 tarihli ek kararına ilişkindir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 305 inci maddesinin ikinci fıkrasının ''Hüküm fıkrasında taraflara tanınan haklar ve yüklenen borçlar, tavzih yolu ile sınırlandırılamaz, genişletilemez ve değiştirilemez.'' hükmü gözetildiğinde hükmü değiştirecek şekilde tavzih kararı verilmesinin usul ve yasaya uygun olmayacağı anlaşıldığından tavzih talebinin reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Mahkemece verilen ek karar yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan temyiz isteminin reddi ile söz konusu kararın onanması gerekir.