Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2007/18494 K.2010/15160

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü: Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 27.12.2005 tarih, 2005/3-162-173 ve 11.07.2006 tarih, 2006/5-182/182 sayılı kararlarında; sonraki yasa ile suçun unsurlarının veya özel hallerinin değiştirilmesi, cezanın tayin ve takdiri ile artırım ve indirim oranlarının belirlenmesi, seçimlik cezalardan birinin tercihi ve seçenek yaptırımların ya da cezanın kişiselleştirilmesini gerektiren hallerde duruşma açılarak karar verilmesi gerekir. Somut olayın incelenmesine gelince:

Sanık ...’ın, 27.10.1990 günü, saat 01.00 sıralarında, yakınanın kahvehanesinin yan duvarına bitişik şekilde yapılan kömürlüğündeki kuzuları çaldığı sabit görülerek Uluborlu Asliye Ceza Mahkemesinin Dairemizce diğer sanık ...'ın temyiz başvurusu üzerine bozularak lehe bozmadan sanığında yararlandırılması sonucu verilen 27.6.1994 gün ve 1994/8-13 sayılı kararıyla.

765 sayılı TCK’nun 492/1, 81/2-3, 59/2. maddeleri gereğince belirlenen 1 yıl 11 ay 10 gün hapis cezası ile hükümlendirildiği; hükümden sonra 1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCY’nın uyarlanması istendiğinde; aynı yasanın 142/2-g, 143, 145 , 62, 5275 sayılı Yasanın 108.maddeleri de dikkate alındığında 765 sayılı TCY ile 647 sayılı Yasa hükümleri sanık yararına olduğundan önceki hükmün aynen çektirilmesine dosya üzerinde yapılan inceleme sonucunda karar verildiği anlaşılmışsa da;

1. 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddesi uyarınca sanık yararına olan hükmün önceki ve sonraki Kanunların ilgili bütün hükümlerinin olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağı gözetilerek 5237 sayılı Yasaya göre hırsızlık suçunun yanı sıra mala zarar verme suçunu da oluşturduğunun gözetilmemesi,

2.Eylem nedeniyle verilecek temel cezanın ne şekilde saptanacağının belirlenmesi, hırsızlık suçunun gece sayılan zaman diliminde işlenmesi yönünden artırım oranının takdiri ve işyeri dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme suçlarında uzlaşma hükümlerinin uygulanması için duruşma açılarak hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

3.Sanığın eylemi 5237 sayılı TCY'nın 142/1-b maddesindeki suçu oluşturduğu halde aynı Yasanın 142/2-g maddesiyle sanık yararına Yasanın belirlenmesi,

4.5237 sayılı TCY.nın 145. maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCY’nın 522. maddesindeki “hafif “ veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçebileceği ölçüdeki düşük değerler esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden, bu maddeye düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek sanık yararına yasanın belirlenmesi sırasında bu maddenin de belirtilmesi,

5. Maddi ceza yasalarının kendi aralarında, infaz yasalarının da kendi aralarında ayrı ayrı karşılaştırılıp değerlendirilmesi gerekirken, maddi ceza yasasına ilişkin lehe uygulamanın infaz yasası gözetilerek reddine karar verilemeyeceğinin düşünülmemesi,

6. Hükümlünün eylemine uyan 765 sayılı TCY.nın 492/1, 81/2-3, 59/2. maddelerine göre, 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCY’ nın aynı suça uyan 142/1-b, 143, 62/1, 151/1, 62/1, 5560 sayılı Yasayla değişik 5271 sayılı CMK'nun 253-254.maddelerinin ayrı ayrı ve bir bütün olarak uygulanması sonucunda, anılan Yasanın 7/2, 5252 sayılı Yasanın 9/3.maddeleri ışığında sanık yararına Yasanın uygulamaya göre belirlenmesi,