Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2009/11789 K.2010/14402

Hırsızlık ve mala zarar verme suçlarından sanık ...’ın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142/1-e, 143, 62, 15 1/1, 62. maddeleri gereğince 2 yıl 11 ay hapis ve 5 ay hapis cezalan ile cezalandırılmasına, aynı Kanun’un 58/6. maddesi uyarınca cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine, cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına dair SAMSUN 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 24/12/2008 tarihli ve 2007/511 esas, 2008/643 sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığının 30/04/2009 gün ve 24559 sayılı kanun yararına bozma istemine dayalı Yargıtay Cumluriyet Başsavcılığının 21/05/2009 gün ve KYB/122558 sayılı ihbar yazısı ile infaz dosyası 02/06/2009 tarihinde Dairemize gönderilmekle incelendi:

Anılan Yazıda;

(Dosya kapsamına göre, Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 19/03/2008 tarihli ve 2008/2761-5122 sayılı ilamında da belirtildiği üzere, 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’un 8/1. maddesinde yer alan “Bölge adliye mahkemelerinin, 26.9.2004 tarihli ve 5235 sayılı Adli Yargı Ilk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanunun geçici 2'nci maddesi uyarınca Resmi Gazetede ilan edilecek göreve başlama tarihinden önce aleyhine temyiz yoluna başvurulmuş olan kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar Ceza Muhakemeleri Usulü Kanununun 322 nci maddesinin dördüncü,

beşinci ve altıncı fıkraları hariç olmak üzere, 305 ila 326 ncı maddeleri uygulanır...." şeklindeki düzenleme ile 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305/1-1 ve 305/2. maddelerine göre ikimilyar liraya kadar olan para cezalarının kesin olması ve tekerrüre esas alınamayacak olmaları karşısında, sanığın tekerrüre esas alınan önceki para cezasının ikibin yeni Türk lirasının altında olduğu gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiş olduğundan bahisle 5271 sayılı CMK’nun 309.maddesi uyarınca anılan kararın bozulması) Dairemizden istenilmiş ise de;

TÜ RKMİLLETİADINA

Sanığın yokluğunda kurulan hükmün ve kendisine tebliğ edilen gerekçeli kararın sonuç bölümünde T.C.Anayasası’nın 40/2, 5271 sayılı CMK’nun 34/2, 232/6, 291/1. maddelerine aykırı olarak hüküm kurulduğu ve bu nedenle kararın kesinleşmiş kabul edilemeyeceği anlaşıldığından; olağan üstü kanun yolu olarak kabul edilen ve 5271 sayılı CMK'nun 309/1.maddesi gereğince, kesinleşen karar ve hükümler yönünden ileri sürülebilen kanun yararına bozma isteminin REDDİNE,