Hükümlü ... hakkında kurulan Adapazarı 2.Asliye Ceza Mahkemesinin 18.02.2003 gün ve 2002/422 esas, 2003/85 karar sayılı önceki hükmünün temyiz edilmeksizin kesinleştiğinin anlaşılması karşısında;
Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 18.09.2007 tarih ve 2007/125-186 sayılı kararında açıklandığı gibi, adı geçen hükümlü hakkındaki temyiz edilmeden kesinleşen ilk hüküm, ancak suç tarihinden sonra yürürlüğe giren yasalar yönünden uyarlama yargısının konusu olabilir ve genel yargı ile uyarlama yargısı birlikte yürütülemez.
Hükümlü hakkındaki kararın kesinleşmesinden sonra, aynı dosyada sanık olan ...'a ilişkin ilk hükmün anılan sanık tarafından temyiz edilmesi Yargıtay 10.Ceza Dairesinin 20.09.2005 günlü ilamında "5328 sayılı Kanunun geçici 1.maddesi gereğince 1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7.maddesi ile 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulanma şekli hakkındaki Kanunun 5349 sayılı kanunla değişik 9. maddeleri uyarınca sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesi" gerekçesi ile bozulmasına karar verildikten sonra hakkında hüküm kesinleşmiş olan ...'un tekrar yargılanma sürecine dahil edilerek,
2.hükmün kurulduğu anlaşılmaktadır. Kurulan bu ikinci hüküm, hukukî değerden yoksun ve yok hükmünde olduğundan, hukuken varlık kazanmayan bir kararın temyiz davasına konu edilmesi de mümkün değildir.
Bu nedenlerle; ... hakkında yeniden kurulan 2. hükme yönelik, konusu bulunmayan temyiz itirazının 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi yollaması ile CMUK'nun 317. maddesi uyarınca, REDDİNE; 5252 sayılı Kanun'un 9/3. maddesine göre, gereğinin taktiri yönünden, mahkemesine gönderilmesi için dosyanın incelenmeden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE,
II-Sanık ... hakkında kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;
Dosya içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;
1-Sanığın yürütülen soruşturma neticesi yakalandığında yakınan ...'a ait iş yerinden çalmış olduğu kasayı attığı yeri göstererek çalınan bir kısım ziynet eşyası ile diğer malların yakınanlara teslimini sağladığının anlaşılması karşısında; yakınanlara kısmi iadeye rızası olup olmadığı sorularak sonucuna göre 5237 sayılı Yasanın 168. maddesiyle uygulama yapılıp yapılmayacağının karar yerinde tartışmasız bırakılması,
2- 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddesi uyarınca, sanık yararına olan hüküm önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağından dosya içeriğine göre sanığın eylemine uyan,765 sayılı TCK'nın 493/1, 522, 81/2-3. maddeleriyle, 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b, 143 [168(yakınanlara sorularak sonucuna göre),] 53; l16/4, 119/1-c, 53;
151/1, 53. maddeleri uyarınca, mala zarar verme suçuyla ilgili olarak uzlaşma koşulları da değerlendirilerek uygulama yapılıp, her iki Yasaya göre denetime olanak sağlayacak şekilde uygulanan yasa maddeleriyle, verilmesi gereken cezalar ayrı ayrı tespit edilip, sonuç cezalar karşılaştırılarak lehe olan yasa belirlenerek uygulama yapılması gerekirken, yazılı şekilde eksik ve denetime olanak vermeyecek biçimde hüküm kurulması,
3- Kasten işlemiş olduğu suçtan, hapis cezasıyla mahkumiyetinin yasal sonucu olarak sanığın, 5237 sayılı TCK'nın 53/1.maddesinin "a,b,c,d,e" bendinde yazılı haklardan aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca cezanın infazı tamamlanıncaya kadar, kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkum olduğu hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,
4- Suçları birlikte işleyen sanıklardan neden oldukları yargılama giderlerinin "ayrı ayrı" yerine, "müteselsilen" alınmasına hükmedilmesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 326/2.maddesine aykırı davranılması,
Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine, 13.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.