Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2023/12262 K.2025/2015

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: 1.Sanık hakkında hakaret suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde: Sanığın hakkında verilen beraat hükmüne yönelik temyizinin "Beraat" kararının gerekçesine yönelik olmadığı ve kararı temyiz etmesinde de hukuki yarar bulunmadığından 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı Kanun'un 317. maddesi gereğince, tebliğnameye uygun olarak temyiz isteminin REDDİNE,

2- Sanık hakkında silahla tehdit suçundan kurulan hükmün incelenmesinde ise, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun başlıklı 50/1-d maddesine göre tayin edilen cezanın "belirli yerlere gitmekten veya belirli etkinlikleri yapmaktan yasaklanma" seçenek yaptırımına çevrilebilmesi için, kanun koyucunun amacına uygun, akla ve mantığa aykırı olmayan tarafları tatmin edici, denetime elverişli ve infaz edilebilir nitelikte bir seçenek yaptırıma hükmedilmesi gerektiği, 05.03.2013 tarih ve 28578 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren Denetimli Serbestlik Hizmetleri Yönetmeliğinin 64/2. maddesinde "Belirli yerler veya etkinlikler;

hükümlünün suç işlemesinde, suça yönelmesinde ya da zararlı alışkanlıklar edinmesinde veya bağımlılık yapan maddeler kullanmasında; çevresel, psikolojik, sosyal veya ekonomik etkisi bulunan ya da hükümlünün yeniden suç işlemesine yol açan etkenleri tetikleyecek yerler veya etkinliklerdir." biçiminde tanımlandığı,

dolayısıyla belirli yere gitmeye ilişkin etkinliğin yasaklanmanın, failin suç işlemesi veya zararlı alışkanlıklar edinmesinde olumsuz etkileri bulunan konulardan uzaktan tutulmasına yönelik olması gerektiği, asıl amacın bu seçenek yaptırımla, sanığın tekrar suç işlemesini tetikleyecek ortamlardan uzak tutulmasını sağlamak, suçu engelleyici ekenleri güçlendirmek amacı taşıdığı,

ancak bu bent uyarınca hakimin sanığın belirli bir davranışta bulunması yönünde bir yükümlülük yükleyemeyeceği, başka bir deyişle sanığa hükmolunacak cezanın "belirlenecek "bazı yerlere gidilmemesi" biçiminde, sanığa "aktif bir davranış yükleyen" bir ödeve hükmolunamayacağı, zaten ahlaken veya kanunen yasaklanan bir yere gitmemeye ilişkin olması gerektiği, ayrıca mahkemece getirilen bu yükümlülüğün, yine sanığın Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 23. maddesinde yazılı "Yerleşme ve seyahat özgürlüğü" ile 48. maddesinde yazılı "Çalışma hürriyeti"ni kısıtlar nitelikte olmaması gerektiği gözetilmeden,

kısa süreli hürriyeti bağlayıcı cezaların somut ve belirlenebilir olmayacak şekilde "25 gün süreyle katılanın ikametinin bulunduğu yere 200 metre yaklaşmaktan yasaklanmasına," şeklinde sanığın kişiliğini ve suçun işlenmesindeki özellikleri değerlendirmeden, seyahat özgürlüğünü de kısıtlayacak şekilde sanığa kanunda öngörülmeyen yükümlülük getirmek suretiyle yazılı şekilde karar verilmiş bulunmasını, Bozmayı gerektirmiş sanığın temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle Tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,