Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2023/13046 K.2025/2478

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak.

1.Sanık hakkında tekerrüre esas alınan Terme Asliye Ceza Mahkemesinin 2009/288 Esas, 2011/79 Karar sayılı ilamına konu suçun mala zarar verme suçu olması ve Ulusal Yargı Ağı Projesi'nden yapılan sorgulamada, sonradan uzlaşma kapsamına girmesi nedeniyle düşme kararı verildiğinin anlaşılması karşısında, bu ilamın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 58 inci maddesinin beşinci fıkrasına aykırı olacak şekilde tekerrüre esas alınması, 2.Sanığın adli sicil kaydı değerlendirilmek suretiyle suç işlemeyeceği yönünde kanaate varılarak 5237 sayılı Kanun'un md.50, 51.ve 231. maddelerinin uygulanmadığı anlaşıldığından,