Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2023/13618 K.2025/3699

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükümlerin temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü: Sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 106/1-1 ve 125/2-1. maddeleri uyarınca tehdit ve hakaret suçlarından mahkûmiyet hükmü kurulduğu,

suç tarihinde cinsel taciz, tehdit suçlarının uzlaşma kapsamında bulunmaması ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 253/3. maddesi gereğince uzlaştırma kapsamına giren bir suçun, bu kapsamına girmeyen bir başka suçla işlenmiş olması nedeniyle uzlaştırmanın mümkün olmadığı anlaşılmış ise de, 5237 sayılı Kanun’un 106/1-1 maddesindeki tehdit suçunun 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun’un 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaşma kapsamına alındığı ve cinsel taciz suçundan beraat hükmü kurulduğu,

bu nedenle 5271 sayılı Yasa'nın 253/3. maddesinin uygulanma şartlarının ortadan kalktığı, sanık ile katılan arasında söz konusu kanun değişikliğine göre, tehdit ve hakaret suçları yönünden uzlaştırma işlemi uygulanıp sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunduğunun gözetilmemesi, hukuka aykırı bulunmuştur.