Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2023/13897 K.2023/10681

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 8/1. maddesi, “Bölge adliye mahkemelerinin, 26.09.2004 tarihli ve 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin kuruluş, görev ve yetkileri hakkında Kanunun geçici 2'nci maddesi uyarınca Resmî Gazete'de ilân edilecek göreve başlama tarihinden önce aleyhine temyiz yoluna başvurulmuş olan kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar Ceza Muhakemeleri Usulü Kanununun 322'nci maddesinin dördüncü, beşinci ve altıncı fıkraları hariç olmak üzere, 305 ilâ 326'ncı maddeleri uygulanır.” şeklinde düzenlenmiştir.

Bu düzenlemeye göre, İlk Derece Mahkemesince 20.07.2016 tarihinden önce karar verilip de Yargıtay bozması sonrasında ve istinaf mahkemelerinin faaliyete geçtiği 20.07.2016 tarihinden sonra yeniden verilen kararlar kesinleşinceye kadar temyiz kanun yoluna tâbidir.

Bu istisnai düzenleme, Yargıtay’ın elindeki dosyaların tümünü istinaf mahkemesine devretmesi hâlinde, ilk dereceden istinaf incelemesi için gelecek dosyalarla birlikte, istinaf mahkemelerinin daha kuruluş aşamasında tıkanmasını önleme amacıyla yapılmıştır.

Kural olarak istinaf mahkemelerinin faaliyete başlama tarihi olan 20.07.2016 tarihinden sonra, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu hükümlerinin uygulanması gerekir. Dolayısıyla, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesiyle belirlenen istisnai kararlar ile suçluların geri verilmesi kararları dışında 20.07.2016 tarihinden sonra ilk derece mahkemelerinden verilen, bütün kararlar, istinaf kanun yoluna tâbidir.

Yargılamanın yenilenmesi olağanüstü bir kanun yolu olup, bir karar kesinleştikten sonra ve yalnızca kanunda belirtilen sebeplerin varlığı hâlinde işletilebilir. 20.07.2016 tarihinden sonra verilen yargılamanın yenilenmesi kararları

Yargıtay denetiminden geçmeksizin kesinleşmiş kararlar ile ilgiliyse istinaf, Yargıtay denetiminden geçerek kesinleşmiş kararlarla ilgiliyse temyiz kanun yoluna tabidir biçiminde yorum ve uygulama yapılması, kanun önünde eşitlik ve istisnaların genişletici yoruma tabi tutulamaması ilkelerine açıkça aykırıdır.

Hükümlü hakkında silahla tehdit suçundan verilen mahkûmiyet hükmünün Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 23.01.2020 tarihli ve 2015/28769 Esas, 2020/1725 Karar sayılı ilamı ile onanması suretiyle kesinleştiği, hükümlünün mahkemesine askerliğe elverişli olmadığına ilişkin belgeleri dosyaya sunup hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 32 nci maddede düzenlenen akıl hastalığı hükümlerinin uygulanması gerektiğini belirterek yargılamanın yenilenmesi talebinde bulunması üzerine, hükümlü hakkında 20.09.2021 tarihli ek kararı ile yargılamanın yenilenmesi talebinin kabulüne karar verildiği,

dosya yeni esasa alınarak Akhisar 1.Asliye Ceza Mahkemesinin 20.09.2022 tarihli ve 2022/433 Esas, 2022/825 Karar sayılı dosyası ile yeniden yapılan yargılama neticesinde, Akhisar 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 01.07.2014 tarihli ve 2013/945 Esas, 2014/827 Karar sayılı kararının, Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 23.01.2020 tarihli ilamı ile onanmasına karar verilen hali ile aynen infazına devam olunmasına karar verildiği, anılan hükmün de hükümlü müdafii tarafından temyiz edildiğinin anlaşılması karşısında;

hükümlü hakkında Akhisar 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 20.09.2022 tarihli ve 2022/433 Esas, 2022/825 Karar sayılı kararının, Bölge Adliye Mahkemelerinin göreve başladığı 20.07.2016 tarihinden sonra verilmiş bulunması nedeniyle kanun yolu incelemesinin istinaf olduğu anlaşılmakla, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 264 üncü maddesi uyarınca, kanun yolunda yanılmanın başvurucunun haklarını ortadan kaldırmayacağından, dosyanın istinaf merciince incelenmek üzere mahalline İADESİNE,