Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2023/14136 K.2023/10947

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu,

7035 sayılı Bölge Adliye ve Bölge İdare Mahkemelerinin İşleyişinde Ortaya Çıkan Sorunların Giderilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 21 inci maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sanık hakkında Samandağ Cumhuriyet Başsavcılığının, 10.11.2010 tarihli ve 2010/2186 Soruşturma sayılı iddianamesi ile 106/1-1, 53 ve 58. maddeleri uyarınca cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır.

2. Samandağ Sulh Ceza Mahkemesinin, 30.12.2011 tarihli ve 2010/447 Esas,2011/731 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında özetle tehdit suçundan şikâyetten vazgeçme sebebiyle kamu davasının düşürülmesine karar verilmiş, kararın Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 22.02.2016 tarihli ve 2013/37161 Esas, 2016/3091 Karar sayılı kararıyla özetle sanıkların eyleminin 106/2-c maddesinde düzenlenen birlikte tehdit suçunu oluşturup oluşturmayacağına ilişkin değerlendirme ve tartışma görevinin asliye ceza mahkemesine ait olduğu, görevsizlik kararı verilmesi gerekirken yargılamaya devam edilerek hüküm kurulduğu gerekçesiyle bozulmuştur.

3. Bozma sonrası Samandağ Asliye Ceza Mahkemesinin 29.05.2017 tarihli ve 2016/340 Esas, 2017/388 Karar sayılı kararıyla sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 106/2-c, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve aynı Kanun'un 51. maddesi gereğince cezanın ertelenmesine karar verilmiştir.

4. Kararın sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 13.04.2021 tarihli, 2018/3685 Esas, 2021/13089 Karar sayılı kararıyla

"...1-5271 sayılı CMK'nın 7. maddesi uyarınca görevsiz mahkemece yenilenmesi mümkün olmayanlar dışında, görevli olmayan hâkim veya mahkemece yapılan işlemlerin hükümsüz olması karşısında, olayın tek görgü tanığı durumunda olan ve anlatımları hükme esas alınan ... dinlenmeden eksik kovuşturma sonucu yazılı şekilde karar verilmesi,

2-İddianame ile talep edilmediği halde, ek savunma hakkı tanınmadan sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nun 106/2-c maddesi uyarınca hüküm kurulması suretiyle 5271 sayılı CMK'nun 226. maddesine aykırı davranılması,

3-Uzun süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında, 5237 sayılı TCK'nın 53/1-c maddesinin kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından uygulamayacağının gözetilmemesi,

4-TCK’nın 53/1-b maddesinde yer alan hak yoksunluğunun uygulanmasına ilişkin hüküm, Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararıyla iptal edilmiş olması nedeniyle uygulanma olanağının ortadan kalkması, ..." nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

5. Yerel mahkemece bozmaya uyularak Samandağ Asliye Ceza Mahkemesinin 09.02.2022 tarihli ve 2021/786 Esas, 2022/135 Karar sayılı kararıyla sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 106/2-c, 62. ve 51. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve cezanın ertelenmesine karar verilmiştir.

6. Yargıtay Cumhuriyet Savcılığının 02.12.2022 tarihli ve 2022/141511 sayılı süre yönünden "Red" istemli görüşü ile düzenlenen Tebliğname Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın Temyiz Sebebi; Şikâyetçinin vefatı sebebiyle düşmesine karar verilmesi gerektiği ve suçun dava zamanaşımına uğradığına ilişkindir.

III. GEREKÇE

A. Tebliğnamedeki Red İstenen Görüş Yönünden

05.08.2017 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7035 sayılı Kanunun 21. maddesi ile 5271 sayılı Yasanın 291. maddesinin 1. fıkrasında düzenlenen ve Bölge Adliye Mahkemelerinin kararlarına karşı yedi (7) gün olarak öngörülen temyiz süresinin on beş (15) gün olarak değiştirildiği, 5271 sayılı Yasa'ya eklenen geçici 1. madde hükmüne göre de, 05.08.2017 ve sonrasında verilen (ilk derece ve istinaf ayırımı yapılmaksızın bütün) kararlar hakkında yeni temyiz sürelerinin uygulanması gerektiğinin belirtildiği, ceza muhakemesinde “Derhal Yürürlük İlkesi”nin geçerli olduğu,

bu ilke uyarınca değişiklik aleyhe olsa bile yürürlüğe girdiği günden itibaren bütün vakıalarda uygulanması gerektiği, kaldı ki değişikliğin sanık lehine bir değişiklik olduğu, esasen yürürlükten kaldırılmakla birlikte 5320 sayılı Kanunun’un 8. maddesi dolayısıyla bir kısım kararlar yönünden yürürlükte bulunan 1412 sayılı Yasanın 310. maddesi hükmünün bu değişiklikler karşısında “zımnen ilga” edildiğinin kabul edilmesi gerektiği düşüncelerinden hareketle temyiz süresinin on beş (15) gün olduğu belirlendiği,

Nihayet, tereddütleri ortadan kaldırmak amacıyla 7035 sayılı Kanun'a eklenen geçici birinci maddesiyle; 5271 sayılı Yasanın 291. maddesinde yapılan değişiklikler “bu Kanunun (7035) yürürlüğe girdiği tarihte ve sonrasında verilen kararlar hakkında uygulanır” denilmek suretiyle doğrudan ya da istinaf sonrası ayrımı yapmaksızın bütün kararların yeni temyiz süresine, yani on beş (15) günlük temyiz süresine tabi olduğu açıkça vurgulanması karşısında, sanığın temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

B. Suçun Zamanaşımına Uğradığına İlişkin Temyiz Yönünden

Sanığın yargılama konusu eylemi için 5237 sayılı Kanun'un 106/2-c, 62 ve 51. maddeleri uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre aynı Kanun’un 66/1-e, 66/2, 67/4. maddelerinde öngörülen 12 yıllık olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihi olan 17.09.2010 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunduğu anlaşılmıştır.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Samandağ Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.02.2022 tarihli ve 2021/786 Esas, 2022/135 Karar sayılı kararına yönelik sanık ...'ın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,