Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2023/15766 K.2025/6058

Sanık hakkında bozma üzerine ilk derece mahkemesince kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun'un) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: Sanığın katılana ''canını yakarım'' demek sureti ile vücut dokunulmazlığına yönelik bir saldırı gerçekleştireceğinden bahisle tehdit ettiğine yönelik savunması karşısında, dosyanın aydınlatılması için tanık deliline başvurulması gerektiği yönündeki tebliğname görüşüne itibar edilmemiştir.

Sanık hakkında tekerrüre esas alınan Antalya 4. Asliye Ceza Ceza Mahkemesinin 2008/186 Esas, 2010/96 Karar karar sayılı, ilamındaki mahkûmiyetin, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 157/1. maddesinde düzenlenen dolandırıcılık suçuna ilişkin olması ve hükümden sonra 02.12.2016 tarihinde 29906 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanun'u ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 253. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendine eklenen alt bendler arasında yer alan ve 5237 sayılı Kanun'un 157/1. maddesinde tanımı yapılan

dolandırıcılık suçunun uzlaşma kapsamına alındığı anlaşılmışsa da, bu durumun infaz aşamasında düzeltilmesi mümkün görülmüştür.