Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2023/17329 K.2024/1387

Ezine 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 24.11.2020 tarihli ve 2018/316 Esas, 2020/327 Karar sayılı kararı ile hükümlü hakkında yapılan yargılama sonunda, tehdit suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 106 ncı maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi ve 62 nci maddesi uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ilişkin hükmün, temyiz edilmeksizin 28.12.2020 tarihinde usûlüne uygun şekilde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun'un 309 uncu maddesi uyarınca, 03.04.2023 tarihli ve 94660652-105-17-21883-2021-Kyb sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 25.05.2023 tarihli ve 2023/41966 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 25.05.2023 tarihli ve KYB-2023/41966 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"Dosya kapsamına göre, Ezine Asliye Ceza Mahkemesinin 16.12.2015 tarihli kararının, uzlaştırma hükümleri yönünden değerlendirme yapılması gerektiğinden bahisle Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 05.03.2018 tarihli ve 2017/7936 esas, 2018/4396 karar sayılı ilamı ile bozulmasını müteakip, yeniden yapılan yargılama sırasında, dosyasının uzlaştırma bürosuna gönderilmesini takiben, uzlaştırma teklif formlarının hem sanık hem de müşteki tarafından kabul edilip imzalanmasına rağmen,

uzlaştırmacı tarafından raporun hazırlandığı sırada sanığın uzlaşmaktan vazgeçtiği belirtilmek suretiyle tarafların uzlaşamadıklarına dair tanzim edilen 09.07.2018 havale tarihli rapor esas alınarak karar verildiği cihetle, dosya kapsamında yer alan uzlaştırma teklif formları ile rapor arasındaki çelişkinin giderilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde sanığın mahkûmiyetine karar verilmesinde, isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

İnceleme konusu olayda. Ezine Asliye Ceza Mahkemesinin 16.12.2015 tarihli kararının, uzlaştırma hükümleri yönünden değerlendirme yapılması gerektiğinden bahisle Yargıtay 4 üncü Ceza Dairesinin 05.03.2018 tarihli ve 2017/7936 Esas, 2018/4396 Karar sayılı ilamı ile bozulmasının ardından yeniden yapılan yargılama sırasında, dosyanın Uzlaştırma Bürosuna gönderilmesini takiben, uzlaştırma teklif formlarının hem hükümlü hem de müşteki tarafından kabul edilip imzalanmasına rağmen,

uzlaştırmacı tarafından raporun hazırlandığı sırada hükümlünün uzlaşmaktan vazgeçtiği belirtilmek suretiyle tarafların uzlaşamadıklarına dair tanzim edilen 09.07.2018 havale tarihli rapor esas alınarak karar verildiğinin anlaşılması karşısında; dosya kapsamında yer alan uzlaştırma teklif formları ile rapor arasındaki çelişkinin giderilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde hükümlünün mahkûmiyetine karar verilmesi, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Ezine 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 24.11.2020 tarihli ve 2018/316 Esas, 2020/327 Karar sayılı kararının, 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,