Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2023/18923 K.2025/4539

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. İlk Derece Denizli 4. Ağır Ceza Mahkemesinin, 25.10.2022 tarihli ve 2022/59 Esas, 2022/415 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında nitelikli yağma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 149/1-a-d-h, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 9 yıl 7 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına ve güvenlik tedbirlerinin uygulanmasına karar verilmiştir. B. İstinaf Antalya Bölge Adliye Mahkemesi

8. Ceza Dairesinin, 06.02.2023 tarihli ve 2022/3616 Esas, 2023/430 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince yağma suçundan kurulan hükme yönelik sanık ve sanık müdafinin istinaf başvurusunun, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ

A.

Temyiz Sebepleri Sanık Müdafinin Temyiz İstemi Müvekkili olan sanığın işçisi olan ...'nin sanıktan hak ettiği ücretinden fazla borç para alıp kaçması üzerine ...'nin kardeşi olan müştekiden kardeşini bulmasını istemekten bir olay olduğunu, birinci aşamada müvekkilinin müştekiden ...'yi bulmasını istediği, bu aşamada telefon alma durumunun söz konusu olmadığı, aşağıya indiklerinde ise müştekinin sanıktan para istemesi üzerine sanığın kızarak araçtan silahı aldığını, telefonun masada unutulduğu aşama ile sanığın silah alma aşamasının farklı olduğu,

silahın ortaya çıkma aşamasında telefon alınma olayının olmadığını, müştekinin suç uydurması ile suç vasfının değiştirildiğini, işçilerin çalışma usulünün kefaletli çalışma olduğunu, kefil olunan kişinin her türlü eyleminden kefil olanın sorumlu olduğunu, müvekkilin işçisinin kefili ise abisi olan müşteki olduğu ve müvekkilinin çalışanının abisinden zararın karşılanmasının istenmesinin hukuki bir ilişkinin varlığını teşkil ettiği, 5237 sayılı Kanun'un 150. maddesinin uygulanması gerektiği, yağma suçunun unsurları itibariyle oluşmadığı, farklı zamanlarda gerçekleşmiş olaylar birleştirilerek suç vasfının değiştirilmesinin hukuka aykırı olduğu,

beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir. B. Değerlendirme ve Gerekçe Sanık hakkında yağma suçundan kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelik temyiz istemlerinin incelenmesi sonucunda.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği,

5237 sayılı Kanun'un cezanın belirlenmesi başlıklı 61/1. maddesinde belirtilen kriterler ile aynı Kanun'un 3/1. maddesinde ifade edilen cezada orantılılık ilkesi nazara alındığında temel cezanın alt sınırdan belirlenmesinin isabetli olduğu anlaşıldığından, sanık müdafinin temyiz istemi yerinde görülmemiş, Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır.

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, Antalya Bölge Adliye Mahkemesi

8. Ceza Dairesinin kararında, sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden, 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Denizli