Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2024/18 K.2025/10588

Ordu

5. Asliye Ceza Mahkemesinin 14.03.2016 tarihli ve 2015/587 Esas, 2016/348 Karar sayılı kararının sanık ... müdafi tarafından sanık ... hakkında kurulan beraat ve ceza verilmesine yer olmadığına hükümleri bakımından vekalet ücreti verilmesine yönelik, sanık ... hakkında kasten yaralamaya teşebbüs suçundan esasa yönelik, katılan sanık ... müdafiinin temyiz isteminin ise katılan sanık ... hakkında verilen kasten yaralamaya teşebbüs suçundan kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede.

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. GEREKÇE

1.Sanık ...'a yüklenen ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 106 ncı maddesinin birinci fıkrasının birinci bendine uyan basit tehdit suçunun, aynı Kanun'un 125 inci maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen hakaret suçunun, aynı Kanun'un 86 nci maddesinin birinci fıkrasında ve 35 inci maddesinde düzenlenen kasten yaralamaya teşebbüs suçunun; katılan sanık ...'a yüklenen ve aynı Kanun'un 86 nci maddesinin birinci fıkrası ile 35 inci maddesinde düzenlenen kasten yaralamaya teşebbüs suçunun gerektirdiği cezalarıın türü ve üst haddine göre;

aynı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi ve 67 nci maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca 8 yıllık olağan dava ve 12 yıllık olağanüstü dava zamanaşımı sürelerinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.

2.Sanık ... bakımından 5237 sayılı Kanun’un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi uyarınca dava zamanaşımı süresini kesen son işlemin 14.12.2015 tarihli sorgu işlemi olduğu ve bu tarihten temyiz incelemesi tarihine kadar zamanaşımını kesen başkaca bir işlem bulunmadığı anlaşılmakla, 8 yıllık olağan dava zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olması,

katılan sanık ... bakımından dava zamanaşımı süresini kesen son işlemin 14.03.2016 tarihli mahkûmiyet kararı olduğu ve bu tarihten temyiz incelemesi tarihine kadar zamanaşımını kesen başkaca bir işlem bulunmadığı anlaşılmakla, 12 yıllık olağanüstü dava zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olması bozmayı gerektirmiştir.

II. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Ordu 5.Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.03.2016 tarihli ve 2015/857 Esas, 2016/348 Karar sayılı kararına yönelik sanıklar müdafilerinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı sayılı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanıklar hakkındaki kamu davalarının, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereğince gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname'ye aykırı olarak,